~ el yazması ~

kasım ayını seviyorum galiba

2011-11-28T01:16:00.000+02:00

Bi gün bi deprem olur tüm planlar alt üst olur. Bi gün bi deprem olur tüm düşünceler değişir. Bi gün bi deprem olur siz farkına varmadan hayatınız değişir...

Her şeyden kaçıp kurtulmak için hiç bilmediğiniz bi yerde buluverirsiniz kendinizi, sizi bekleyen birinin oldugundan habersiz. Sonra bi rüya görürsünüz peşinden gidersiniz ne ile kaşılaşacağınızı bilmeden. Sonra kış aylarında bile bahardaymış gibi içiniz cıvıl cıvıl hissedersiniz, tanımlayamazsız anlam veremezsiniz bu duruma. Sanki uzun zamandır tanıyormuşsunuz hissine kapılırsınız. Vakit nasıl geçer anlamazsınız hiç bitmesin istersiniz o an'ın. Vedalaşırken bile içiniz cız eder, sımsıkı sarılmak istersiniz bırakmamacasına. Anlam veremezsiniz değişen kimyanıza.

Bi gün bi deprem olur içinizde kelebekler uçuşur. Uzun zamandır unutuğunuz duyguları özlersiniz zaman geçtikçe . O duygulara kavuşmak için doğru zamanın gelmesini iple çekersiniz.

Bi gün bi deprem olur kapınız çalar içinden sizi mutlu edecek hediyeler çıkar ve dünya üzerinde ki en mutlu insan siz olursunuz bi anda. sonrasında mutluluğunuz giderek artan özleme dönüşür. ve artıp giden bu özlemi gidermenin tek çaresinin doğru zamanı beklemek oldugunu anlarsınız.

ve bi gün bi deprem olur ilham kaynağınızı bulursunuz...

2011-08-01T23:14:00.002+03:00

fonda zeki müren
bigünüm bigünüme uymayan ruh hali
çevremde arada sırada çıldırtan insanlar
ve
yeni yerler, insanlar tanıyacak olmanın heyecanı
...
bir de deniz özlemi,
tüm hissettiklerim.

hayat durma dayat

2010-11-03T22:26:00.000+02:00

Jehan Barbur mu dediniz. Bende derim ki eşşiz durulukta insanı dinlendiren enfes bir ses.

Yaşlanıyormuyum artık ne. Gün geçtikçe daha türkçe sözlü hafif batı müziği dinler oldum. Şarkıların özellikle sözleride cezbeder oldu beni. Sözlerin arkasında yer alan müzikte cabası; olmazsa olmazlardan. İşte bunların hepsi Jehan Barnbur'un son albümünde ( diğer albümlerini yok saymıyorum yanlış anlamayın )bulmak mümkün. Sözsüz bile müzikler tek başına yeterli insanı dinlendirmeye, üzerine birde sözler eklendince alıp götürüyor beni başka derinliklere...

mutlaka dinlenmesi gereken üç şarkı sıralaması yaparsam eğer;

1. yoluma çıkma
2. gidersen
3. hayat

Diğerlerine haksızlık yapmak istemem; ama bunları bıkmadan usanmadan dinleyebilirim ,günlerce, aylarca, yıllarca...

küçük prens

2010-11-03T18:35:00.000+02:00

**(Bu kitabı bir büyüğe sunuyor olmamdan dolayı çocuk okurlarımın beni hoş görmelerini dilerim. Bunu yapmamın çok ciddi bir nedeni var: O. benim dünyadaki en iyi arkadaşım. İkinci nedenim de şu: Bu adam her şeyi anlıyor, çocuk kitaplarını bile. Üçüncü bir nedenim daha var: Fransa'da yaşıyor şu anda, aç ve üşüyor. Biraz yüreğinin ısıtılması ona iyi gelir. Eğer bütün bu nedenler size yeterli gelmiyorsa, o zaman ben de bu kitabı onun çocukluğuna armağan ederim. Bütün büyüklerin bir zamanlar çocuk olduğunu biliyoruz: pek azı bunu hatırlasa da...
Neyse, sunuşumu şöylece değiştiriyorum

**Leon Werth'in çocukluğuna...

Çocuk olmayı unutanların; tekrar tekrar okunması tavsiye edilir.

Kim demiş çocuk kitabı diye, bence çocuklar için değil tam aksine yetişkinlere özel yazılmış bir kitap. Zaman zaman kabaran okuma isteğimle internetten okusamda; her okuduğumda ayrı keyif alırım. Bazen açar sadece bir bölümünü okur kapatırım. İnternetten de kitap okunmaz ki gidip alsana diyeceksiniz. Ben de almayı istemişimdir; ama her kitapçıya gitiğimde de aklıma gelmez onun bulunduğu rafa gitmek.

Ya biri bana hatırlatsın bu kitabı alacağımı ya da alıp gelsin hediye etsin. Her türlüsü kabulumdür. :)

** kitap'tan alıntıdır

Rüya gibi pardon "şaka gibi " geldi geçti

2010-11-01T22:00:00.001+02:00

Uzun aralardan sonra işte geldim burdayım ben bu işte ustayım.Çok mahçupum bu blog alemine hep yazacağım yazacağım diye söz veriyorum ama bi'türlü fırsat bulamıyorum. Aslında bahane çok üretmek isteyene neyse vicdanımı rahatlattıktan sonra, özür faslını geçebilirim.

Bu sıralar gündemim bi hayli yoğun. Malumunuz bende bi sınavzede oluğum için sınav ha iptal oldu ha olacak derken temmuzdan beri zaman nasıl geçti de bu güne geldik pek anlamış değilim. Daha doğrusu temmuzdan beri hayatımı ben yönlendirmiyorum da şöyle olan biteni dışardan izliyomuş gibiyim. Oysaki sınav bitti diye ne kadar çok sevinmiştim. Kurtulduk artık, stres yok, beklicez, gerisi prosedürel şeyler diye; ama hiç bir şey gözüktüğü gibi değilmiş. Kopya söylentilerinin baş göstermesininden sonra iptal olup olmayacağı muabbetleri ve sonunda iptal edilen sınava giriş hepsi bi'anda oldu bitti sanki. Hiç bir şey anlamadım bu geçen zamandan. Rüya gibi geldi geçti derler ya ben bunu şaka gibi geldi geçti olarak değiştirmek istiyorum.

31 Ekim günü geldi çattı ama tüm gariplikleriyle yılın en tuhaf günü olma ödülünü alabilir benden .Saatlerin bir saat geriye alınmasıyla uyku düzenimin alt üst olmasına mı yanayım ya da çok sevgili ÖSYM'mizin aldığı süper güvenlik önlemlerine mi yoksa bizim için sunulan sınav için gerekli malzemlerin teminine mi. 31 Ekim için trajikomik bi gün desek hiçde yalan söylememiş olurum. Hele sınav sabahı ne giysem de üstümde metal olmasın diye düşünmekten dolabın önünde saatlerce oyalandım sanırım. Neyse efendim sınav yerine gitiğimde ne göreyim insalar kuyruk olmuş polis kontrolünde içeri alınıyorlar. Polis bayan giriş kapısında üstümü kontrol ederken ellemediği yerimi bırakmadı; sabah sabah tacize uğramış gibi hissettim kendimi. Sonunda elinden kurtuldum da sınıfımı bulabildim. Sıramda çok sevgili bi okadar da düşünceli bi OSYM'mizin bizim için temin ettmiş olduğu iki adet kurşun kalem( fatih kalem), silgi( markası belli değil),açmayan kalemtıraş, peçete, su (erikli ),şekerelme (olips) minicik bi poşetin içinde beni beklemekte. Ben daha şatafatlı bişey beklerken hayal kırıklığına uğramış bulundum. Niye beklentini yüksek tutarsın ki be insan!!

En azından ön sıralarda olmanın veriği mutlulukla poyannacılık felan oynuyorum kendi kendime. Sınav gözetmeni de içinde bi stand-upçı barındırır edasıyla sabah sabah da güldürdü bizi ohh değme keyfime. Soru kitapçıklarını da kontrol ettik hatalı bişey yok Tamam saat de geldi başlayabiliriz artık. Biri de yaparım ikiyide yaparım üçüde yaparım diye oynarken bi'ara kalemi açayım dedim "hay bin lanet" işe yaramayacak şeyi ne diye getirirsin önüme çok saygıdeğer OSYM. Kalemi çevirim çevirim ne açan var ne açılan; gülerim ağlanacak halime neyse gözetmenler anladılar halimi hemen yedek kalem ve kalemtıraş takviyesi yaptılar (itiraf edeyim ki içimden küfürü bastım ne yapayım vallahi hakettiler).

Ben kaldığım yerden devam ederken sorularıma son yarım saat kala içime ne giriyosa artık (şeytan mı dürtüyo billemedim); neden değiştirirsin "ahh ahh" o bildiklerini; her seferinde kızsamda neden aynı hatayı yapıp duruyorum diye sorarım kendime; ama cevap veren yok :/ Onları da değiştirmesem şimdi mutlu bi insan olabilirdim ; ama artık olmuşla ölmüş meselesi yapıcak bi'şey yok bekleyip görmekten başka. Bu aralar OSYM jethızıyla servis sunduğu için aylarca sonuç açıklansın diye beklemeyeceğiz en azından 10 gün içinde görücem anya yı konya yı.

Yukarıda biyerde sesimi duyan varsa eğer; daha başka istediklerim de var ama şu anda en çok istediğim şey aralıkta tamamıyle başka bi şehire gidip yerleşmek. Yeni yılda yeni bi şehirde yaşamak ümidiyle
** çok yakında gelişmelerle tekrardan burdayım (umarım gelişmeler iyi olur ).

2010-08-06T01:38:00.000+03:00

hayat garipliklerle dolu bunu bi kez daha anladım. sabah ne düşünüyordum şimdi neler geçiyor aklımdan. insanın umudunu kestiği noktada aklının en derinlere attığı şeylerin gün yüzüne çıkmasıda çok güzelmiş kendimi yi hissettirdi günün böyle tamamlanacağını hiç tahmin edemezidm finali güzel oldu unutmayacağım cinsten.

anıları saklama kabı

2010-01-15T22:54:00.000+02:00

Yaşanan güzelliklerin her anını muhafaza edebilsek . Zaman zaman tekrar kullanmak için çıkartsak ilk hali ve ilk heyecanıyla tekrar yaşayabilsek... buseferde anılarımız ikinci el kıvamında olur bize aynı tadı vermezdi herhalde:) O zaman yeni anılar edinmek için beklemek mi gerek yoksa harekete geçmek mi bunda karar vermiş değilim henüz..

pilli bebek

2009-09-26T03:25:00.004+03:00

Bu sıralar "Pilli Bebek" e takmış durumdayım. Dinledikçe keyif alıyorum keyif aldıkça daha çok dinliyorum. Tek şarkıyla başladığım bu keşif bütün şarkılarını elde etmemle son buldu hepsi birbirinden güzel . En kıza zamanda canlı canlı performanslarını izlemek lazım yerinde duramayan gezgin bi grup olduğu için sabit bi yerde yakalamak imkansız. Ekim ayı programına baktımda Ankara Eskişehir İzmir İstanbul vs. hep bi yerdeler anlıyacağınız. En kısa zamanda yapılacaklar listesine aldım notumu uygun olan en kısa zamanda giderim umarım...

huzursuzluk...

2009-09-26T02:47:00.001+03:00

Bazen kendimi çok çaresiz hissediyorum. Sanki kocaman bir boşluk içerisindeyim. Kimse tarafından fark edilmeyen bir boşlukta; Oysa hayat ne güzeldi eskiden bir türlü farkına varamamışız. Hep böyledir zaten kaybedilince değeri anlaşılır hey şeyin. Eskiden istediğimiz bir oyuncak veya bir kıyafet alınmağında ya da oyun oynarken yapılan mızıkçılığa ağlanırken; geriye dönüp baktığımızda bütün bunların ne kadar basit üzüntüler olduğu hatta kimi zaman gülümsenerek hatırlanan anılar olduğunu anlıyoruz. Şimdi ise alışmak mı yoksa kabullenmek mi bilinmez ama daha büyük sorunlarla karşılaşmamıza rağmen çoğu zaman boğazımıza düğümleniyor her şey. Zaman zaman yutup atıyoruz bir köşeye. O da boğazımızdan kalkıp kalbinizin üzerine oturuveriyor tüm ağırlığınca. İşte o zaman ne uykular uyku gibi ne de uyanışlar eskisi gibi oluyor. Kafada hep sorunlar sabah akşam gece gündüz her saat her dakika her saniye beynini ve kalbini acımasızca kemiriyor. Bir an bile seni bırakıp gitmiyor. Sanki senin mutlu olmana inat her defasında yaşanan yarım mutluluklar. Bütün bunların sonun da aranan tek şey huzur oluyor hayatta...

vazgeçemediklerim top 10

2009-09-17T17:01:00.002+03:00

1. Nick Cave & Kyle Minogue- Where the wild roses grow
2. Röyksopp- What else is there
3. A Perfect Circle - Imagine
4.AaRON - U turn(lili)
5. Alberto Iglasias- Raquel
6.Gabriella Ferri -Remedios
7. Sigur Ros- Njosnavelin
8. Jason Mraz- Bella Luna
9. Alanis Morissette- Thank U
10. Anathema - Natural Disaster

hable con ella

2009-09-16T01:24:00.004+03:00

Yine müzikleirni önceden keşfedip sonradan izleme isteği uyandıran bi filmle kaşı kaşıyayım. Uzunca bi süredir merak ediyodum ama bi türlü filmi edinme girişiminde bulunamamıştım taki h.sonuna kadar. Alberto Iglasias' ın Raquel ini dinlerken bu filmi izlemek çok geldi içimden bende aldım izledim sonunda.

Bu fim sayesinde ispanyolcaya olan ilgim iyice körüklendi okadar çok öğrenesim geldi ki hattta bugün ispanyolca başlangıç kitaplarına bile baktım diyebilirim.

Filme gelince insanın hayatta başına nerde nezamn ne geliceği hiç mi hiç belli olmuyo gerçeğini vurguluyor. Filmde de anlatılan herkezden herşey beklenir durumunu bugün bizzat yaşadım neyse yaşadığım şeyi şimdilik es geçiyorum...Saplantı hailne gelmiş davranışların getirdiği sonuçlar kimi zaman insanın hayatına bile mal olabiliyor ve kimine göre masumca olan duyguların aslında hiç de masum olmadığını görüyoruz.

Filmin ilk sahnesinde gösterilen sahnede ahşap iskemleler ve masalar arasında kollarını açmış danseden iki kadın ve bu gösterilen oyundan etkilenen iki adamın yaşamlarının aylar sonra nasıl kesiştiğini görüyoruz. film aralarında gösterilen tiyatro sahneleri ve müzikler gerçektende çok etkileyici ve dramatikti. Film sırasında en yakın zamanda tiyatroya gitmeliyim düşüncesi uyandı birden ve bu konudaki açlığımı farkettim.

Kısacası film için komada yatan iki kadın ve onlarla ilgilenen iki adamın hikayesi denilebilir.

** Raquel'i kesinlikle dinlemeniz tavsiye edilir...

hiç kullanılmamış sıfır şablon aranmakta

2009-09-11T02:35:00.000+03:00

Bugün bilog bilog gezerken farkettim ki yeni yeni şablonlar çıkmış millet yeni şablonlu biloglarıyla hava atarmışcasına yazı yazarken ben hala son kullanımı geçmiş emektar şablonumla idare ediyorum :). Yazmaktan başka herşeyi yapar oldum biloga . Şaka bi tarafa yeni şablon arayışı içine girdim ama bulamıyorum orjinal güzel bişeyler. Nerden bakıp, nerden yapacağımı bile bilmiyorum. En son şablon değişitirmeye karar verdiğimde; sevgili bloggerin bize alternatif olarak sunduğu şablonların dışına çıkmanın cezasını çektim . Saçma sapan bi hal aldı bilogum. Eskiye döneyim dedim onuda beceremedim anlayacağınız baya bi cebelleştim.
Uzun lafın kısası yeni şablon arıyorum varmı önerisi olan...

planlı programlı yaşama sürecine ilk adım

2009-09-09T17:14:00.003+03:00

Oldum olası planlı, programlı, düzenli yada herne deniyorsa öyle yaşayan insanlara özenmişimdir. Hatta kimi zaman öyle insanlardan da olmaya çalışsamda, daha doğrusu çabalasamda bünyeme ters geliyor nedense. Herşeyi son dakkaya bırakmaktan içten içe biliçaltım zevk duyuyor galiba :) Rahat rahat yetiştirmek varken herşeyi ben son dakkida nasıl yetiştiricem stresle boğuşuyorum. Ben iflah olmam, olmam için farklı zaman, farklı mekan, farklı beden vs. de yeniden doğmuş olmam gerek.

Neyse efenim bende böyle bi adım atayım dedim düzenli yaşayayım, geç öleyim gibisinden... Tabi ne kadar istikrarlı olacağımı bilmiyorum. Düzenlli yaşam için ilk önce uyku düzenini bi rayına oturtmak lazım ama ne yapsam olmuyor. Kafam bi karışık ki bugünlerde saçma sapan düşüncelerle boğuşmaktayım hergece. Bi düşünceden diğerine alakasız geçişler ve birleştirmeler yapıyorum hayal gücümde genişledi iyice:)ben bile böyle performans beklemezdim bu konuda kendimden. Neden böyle oldum anlamış da değilim :P Bu konuyu şimdilik es geçelim ilerleyen günlerde daha detaylı gireceğim.

Birde böyle herzaman yazmak istiyorum, yazıyorum da sağa sola okutup fikirde alıyorum gel gelelim yayınlayamıyorum bitürlü. Öyle üşendiğimden felan da değil aslında. Havadan nem kapanlar olup üstüne alınan çok olur diye. kötü bişeyde yazdığım yok ama ne bileyim zamanı değil galiba:)

Eylül ayı itibariyle düzenli yaşam programıma başladım(başlıyorum) bakalım nezamana kadar sürecek bilinmez, ama benimiçin değişiklik olacağı kesin...

2009-08-25T18:32:00.005+03:00

bu kitabı bitirdiğimde sanki seni bir daha göremeyecekmişim gibi geliyor.
belkide okumamı uzunca süreye yaymamın sebebi bu
içimde sayısız yolculuğu çıkıyorum seninle yada sensiz.
aramızda olan biteni tanımlayamıyorum
tarif edemediğim bu duyguyu nedense çok seviyorum
artık daha az görüşeceğiz belki yılda bir belki hiç
artık daha az konuşacağız eskisi gibi sık değil
iki blok ötede oturmanın verdiği huzur olmayacak artık içimdee
farkında olmadan sanki tekrar beraber olacakmışız gibi plan yapmayı seviyorum
gerçekleşmicek bile olsa
nedense mutlu ediyor beni
sanki aramızdakiler son olmayacakta
daha yeni başlıyacakmış gibi
sana hoşçakal demiyorum görşeceğiz mutlaka biliyorum.

2009-06-25T12:55:00.003+03:00

sona bi adım daha yaklaşıyorum.
tek istediğim huzur!
onu elde etmek için tüm çabalarım...

2009-06-15T05:34:00.000+03:00

Anılarımı aldırdım... hükümsüzdür!!

2009-06-12T13:04:00.005+03:00

Zaman denen kavram nekadar da çabuk geçiyor. Zamanı biraz geriye alsam neler yapıcam oda zor iş, hatta imkansız. Işınlanmakta işimi görür. Star Trek' teki gibi ışınlanamıyorumdaa off off yok ki bi Scoty ışınlasın beni sağa sola. Az zamanda çok işler yapmam lazım fakat stres seviyem tavan yapmış durumda. bi'şehir değişikli şart oldu bünyeme. Kafayı ha yedim ha yemek üzereyim hadi bakalım hayırlısı...

çok eskilerden seçmeler..

2009-06-09T16:14:00.003+03:00

eskiden ben senle olmak için çırpınıp seni görmek için can atarken,
şimdi sen benle olmak için çırpınıyorsun
ben ise başka bi şehirde olmanın düşlerini kuruyorum
şimdi sen beni görmek isterken
ben konuşacak başka insanlar arıyorum
peki ne değişti de böyle bi durumdayız
senle ben aynı zamanlarda bulamıyoruz birbirimizi
yanlış zamanlarda yanlış yerlerdeyiz sanki
şimdi ben olmayacak bi hayalin peşinde sürüklenirken
birgün olacağına çok inandığım
hayalimin gerçekleşmesini bekliyorum
olduğunda evet diye bağırıcam sonunda olduu!!
hayatımda herşeyden çok istediğim şey…
o zaman herkese anlatıcam tüm olanları
kendi duygularımı
işte ozaman
ne halde oluruz bilemem
sen ben ve …

vahşete dehşete şiddete kaşıyım!!!

2009-06-09T02:13:00.000+03:00

İnsanoğlu çığrından mı çıkıyor yoksa eskiden beri böyleydi de teknolojiyle birlikte daha çok gözler önüne mi seriliyor anlamış değilim.

Öldürmekte yemek içmek gibi bi ihtiyaçmışçasına hergün onlarca haber görüyorum. Çocuğunu öldüren aileler mi arasınız yoksa anne baba katili çocuklar mı daha neler neler işin en acı tarafı hepsi biz hayatımıza devam ederken olup bitiyor. Kimsenin müdahele etme şansı yok bizde sanki vizyona yeni bi film girmişçesine akşam haberlerinde izliyoruz, dehşete kapılma boyutunu çoktan geçmişçesine.

Şimdilerde hayatta herşeyin olabilirliği düşüncesi sardı dört bi yanımı. Herkesten herşey bekler moddayım. İnsanların yaptıkları davranışlarla söylediği sözler arasında anlam veremeediğim büüyk uçurumlar var. Çok iyi tanmıızn insanı bazen hiç tanıyamıyoruz(tanıyamıyorum). Bazen kendimi bile tanıyamıyorken, yaptıklarıma bi anlam veremiyorken başkalarını çok iyi tanımayı nasıl bekleyebilirim?

Zamanla insalarda ikiye ayrılacaklar otokontrol sahibi olan ve olmayanlar diye. Hayat bazen çekilmez boyutlara ulaşıyor bu çekilmezlik içinde kontrolü kaybetmemek mühim olan o ince çizgiyi aştınızmı artık önünüze kimse geçemiyor ve herşeyi yapmaya başlıyorsunuz galiba.

Bazen diyorum kendi kendime; Acaba bizde o sınırı aşıp 3. sayfaya konu olurmuyuz?

saçmaladım, saçmaladın , saçmaladık

2009-05-28T12:16:00.002+03:00

hayat
yorucu,
bazen
eğlenceli,
çoğu zaman
sıradan,
zaman zaman
tahammül
sınırlarını zorlayan,
kimine
göre
sıkıcı
kimine
göre
sorunsuz
kimine
göre
mükemmel...
sorarım
size
peki
aynı
havayı
solumamıza
rağmen
bu
farklılıklar
niye?
bu
kaosu
biz mi
yaratıyoruz?
yoksa
hayat
karmaşadan
ibaret
de
biz mi
üstesinden
gelemiyoruz
hala?

2009-05-10T23:23:00.001+03:00

çok ara vermişm ben bu bilog dünyasına. uzun zamndır ilhamın uğradığı felan yok iki bişeyler karalıyorum ertesi gün ben beğenmiyorum. gerçi bunlar hep bahane içimden gelmiomu desem üşeniyorummu desem bilemedimm . neyse asıl gündem konumuza gelirsek ;

Bugün günlerden anneler günü ve benim doğumgünüm 3-5 yılda bir anneler günüyle çakışıyor. İyi mi kötümü bilemeyeceğim ama ben şmdiye kadar bir kötülüğünü görmedim. Annem benim ben annenm için bi hediyeyiz bu sene.Bundan güzlei olamaz herhalade:) İyiki varsın annem iyiki bende varım sayende:)

Giderek yaşlanıyomuyum neyim. Şaka maka ömrümden bir yıl daha eksildii. Hergeçen gün ölüme biraz daha yaklaşıyoruz. N'oluyo bana birden melankoliye bağladım ölüm felan diyerek . Her nekadarda hayatın vazgeçilmez gerçeklerinden biride olsa kötü bi kelime ürktücü, ürpertici neyse bunalıdan çıkalım hemen çünkü bugün güzel bi günn.

Çeyrek yüzyıllıla bir kala yaşantımda neler olmuş neler bitmiş gözden geçirdiğimde kendimi şanslı sayabiliyorum. Çünkü benim mükemmel dostlarım var ne kadar uzakta olursak olalım herzaman yanımda olduklarını bildiğim ... ve dün gece çok sevgili arkadaşımm(ict) nin söyledikelri çok duygulandırdı benii. söylediğiniz sölzer için çok teşekkür ederimm efenim ihya ettiniz beni:)

Eve dönüş yapalı yaklaşık bi sene oldu belki de geçti. Buraya geldiğimden beri zamanla ilgili tüm kavramları unnuttum diyebilirim. Gün geçtikçe sevmemin nedeni bu saçma sapan şehri anlamlı kılan kişilerin bulunmasıdır. Belki birgün burayı tamamiyle sevebilirm ama baya biz zaman geçmesi gerekir herhalde kimbilir. Bir sene boyunca herşey çok deişti, ben çok değiştim, alışkın olduğum kişileirin yerine başkaları geldi. İlk geldiğimde kimseyi tanımazken şimdii gerçekten çok sevdiğim bi çok arkadaşım oldu. İyiki siz de varısınız. Siz olmasaydınız ben şimdi normalden bi on kat daha fazla delirmiş olurdum. Şimdi de normal olduğumu söyleyemem ama :)

Zaman zaman ailemlede tartışsam anlaşmazlık yaşasamda iyiki onlar varlar ve olmaya devam etsinler. Pek sevgimi göstermeyi becermesemde sizleride seviyorum :)

En önemlisi ne hata yaparsam yapatyım kendimi seviyorum. Hayat ilk önce kendini sevmektten başlamaz mı??

PS: Bu yazdıklarım kendisi ni çok tanımasamda, müzik zevimizin bire bir uyuştuğu uzaklardada olsa varlığını bildiğim varlığını bilmeninde güzel olduğu arkadaşımının gönderdği top ten listesi eşliğinde yazılmıştır. sarkılar için çok teşekkr ederim hepsi birbinizden güzeller ardarda dinlenince daha bi güzel olmaktalar:)

2009-02-03T03:17:00.002+02:00

Bugün yeni yeni biloglar keşfettim okumaktan gözlerim ağrıdı. Bilog alemine dalınca çıkamıyorum nedense. Gecenin 2:30 uğunda ben hala bilog bilog geziyorum yarebbim. Ayrıca belirtmeden de geçemeyeceğim Devianarta da üye oldum (sırf her fotoyu görebilmek için itiraf ediyorum) :)) bi üye olmadığım ye orasıydı orayada üye oldum başım göğe ercek yakında:D

Bide bugünler de pek bi kitap sever oldum uzunca bir aradan sonra. Geçen hafta iki kitap bitirmenin sevinci ve huzuruyla doluyum. Artık okuyabiliyorum yeni yine yeniden. Geçen hafta hem iki kitap bitirdim hem iki filme gittim entellektüel oluyorum herhalde iyiden iyiye :P Neyse gitiğim filmlerden biri Alacakaranlık diğer biride sevgili Angelia'nın filmi. Angelina 'ya dönücem tekradan ilkin Alcakaranlıktan başlıyım öyle ahım şahım efekti olmayan kendi çapında vampir filmi ; Angel Buffy tadında diyebilirim o dizileri takip etmişler için. Bütçenin düşük olduğu belli oluyo filmi izlerken . Ama vampirleri neden bukadar cool ve çekici yaparlar filmlerde anlamış değilim. Filmin boşrol oyuncusu sevgili Edward Cullen bayanların yeni gözdesi olmuş bu film sayesinde. Hani gözde olunmıcak gibi değildi yani. Gerek gazatede gerek sanal alemde film hakkında yorumları okduğumda genç yaşlı herkes pek bi beğenmiş .Bu beğenenler arasında bende varım tabi ki. Keşkee vampire olsa olanıda Edward gibi olsa diyesi geliyor insanın . Neyse bukadar tanıtım yeter herhalde filme ilgi artar gibi gelio :P Hem dram hem aşk unsurları içeren bi film olmuş bu tarz sevenler gitmeli bence bu filme . Vizyondaki diğer filmler içinde iyi denilebilecek bi yerde.

Angelina'nın filmine(Chanceling) gelince ise Angelina'yı hiç bukadar çirkin görmemiştim. Bu filmine gitme nedenlerimden biri sinema sitelerinde aldığı puana kanmış olmam ikincisi yönetmenin Clint Eastwood olaması (million dolar baby de pek bi beğenmiştim kedisini ve filmini). Konunun gerçek olması da insanı çeken bi unsur diyebilirim. Ama iş müziklere gelince rezalet ötesi di . Sevgili chirkefin de dediği gibi sanki Kıraç yapmış müzikleri dört notadan öteye gitmiyor müzikler. Müzik konusunda vasat bi filmdi . Böyle gerçek olaylarda müzik da bi etkili olur sevgili Clint :) neyse uzun lafın kısası uzunca bi film olup sabırlı insanlara izlemeleri tavsiye edilir..

kahve bahane fotolar şahane...

2009-01-23T01:40:00.004+02:00

Yaşım ilerledikçe akıllanacağıma daha deli deppek işler yapıyorum nedense. Bu hafta çarşamba günü sevgili kuzenimin agussia nın ilaç dükkanına gitmeye karar verdik sevgili aslımm ve chirkhef ile birlikte. Foto çekeceğimiz için aksesuarlarıda topladık gittik. Aksesuarlar elimizde düştük aşagışamlı yolarına tabi yolda giderken boş dururmuyuz dedikodu kazanını da kaynattık buarada. ne demişler boş duranı allah sevmez diye. Sevigili agussia (kendisi eczacı olur ahhh yazcak çok şey varda yazamıom nedense :))) bizi köttee ekmek ve kahve çikolata konseptiyle karşıladı. Ne alaka demeyin aşağışamlı burası heran herşey olabilir ;)). Bu arada belirtmeden geçemeyeceğim çikolatalarda pek bi güzeldi allahtan kimseye bişey olmadı;) Neyse bu ziyaretimizin asıl sebebide chirkefin foto kolleksiyonuna yeni kareler eklemek istemesiydi. Evet amacımız buydu itiraf ediyorum ziyaret bahane!!! Tren yolu ve keman konseptli bu fotoları hala göremedik ama benim bitane fotomu koyduğu için pek bi mutlu oldum burdan kendisine teşekkürlerimi iletmek istiorum.

Denilzi il sınırları içerisinde değişik, keyifli bigündü arada yapalım gene yaww sevgili dostlar :P

dip not: yazıda kullanılan isimler kişilerin net aleminde kullandığı isimler olup sahislar deşifre edilmemiştir :P

2009-01-14T00:03:00.000+02:00

empati yoksunu olmuş herkes
kendi doğrularından başka doğru kabullenmeyen insan topluluklarına rastlıyorum bu aralar
gün geçtikçe herkes bencilleşiyor ve bu bencillikten payımı ben de alıyorum
yavaş yavaş bencilliğin kapılarından giriş yapıyorum
anladım ki
benciller kazanıyormuş tüm oyunları
ve
bütün savaşları

yaratıcılık ve hormonlar

2009-01-13T23:17:00.003+02:00

Uzunca bi süredir takip ettiğim yazarlar ressamlar oyuncular vb sanatla ilgilenen insanlar özellikle erkeler arsında beni etkileyen insanların büyük bi çoğunluğunun farklı tercihlerinin olması bir tesadüfmüdür acaba ?
Soruyorum size...

Neden gayler bu kadar yaratıcı ya da ben yaratıcı olanları mı seçiyorum sadece farkında olmadan.

Yaratıcılık gay olmayı mı gerektiriyor yoksa gaylik mi yaratcılığı tetikliyor?

Sonra hormonlarla mı alakalı diye düşünüyorum. Bunun bilimsel bir açıklaması olmalı. Kesin bilimsel bi açıklaması vardır benim bilmediğim (araştırmak lazım). Neden bi kadının yazdığını değilde bir erkeğin özellikle gay birinin yaptıklarını daha çok beğeniyorum daha çok etkileniyorum . Kadın gibi de düşündüklerinden mi yoksa kadınları daha iyi anladıklarından dolayımı acaba?

Biraz östörojen biraz testestorojenin iyi harmanlanması mı insanı yartaıcı kılan . Tek başına hormanlar bile etkili değil güzel bişeyleri yaratmaya. Galiba her ikisinede sahip olmak gerek ve tüm benliğiyle yaşamak gerek bütün duyguları tam anlamıyla ifade edebilmek için.

***bu yazıyı bu aralar çok Küçük İskender okumaktan dolayı yazdığımı belirtmeden geçemiyeceğim :))

hüzünlü mutluklar zamanı

2009-01-06T23:06:00.004+02:00

mutluluğun yanında hüznüde bedavadan veriyorlar arık
çayın yanında şeker gibi
kahvenin yanında çikolata gibi
mutluluk yanında hüzünde bedava
üstüne para vermiyosunuz öylesine bedava iştee
havayla su gibi
toprakla çimen gibi
mutluluk ve hüzünde ayrılmaz bi ikili
ve zaman
hüzünlü mutluklar zamanı şimdi...

2008-11-04T23:08:00.005+02:00

Kapalı kaplar ardında yaşıyoruz
Herkes bir şeyler saklar olmuş birbirinde
Herkesin kendine göre bir sırrı var .
Bilipte bilmemek görüpte görmemek duyupta duymamak en iyi yaptığımız şey olmuş
Üç maymunu oynar olmuşuz
farkında olmadan ya da bilinçli
Sezen'in bi şarkısında dediği gibi masum değiliz hiç birimiz.
Gerçekten öylemiyiz?
Masum değil miyiz?

geri dönüş...

2008-11-03T12:43:00.002+02:00

Geçen hafta bloggerin kapanmasıyla blogsome kaydolup yazdığım bi yazıydı. Ben diğer tarafa yazarken blogger açılmış bile çoktan. Düşündüm taşındım eski köye yeni adet getirmiyim dedim. Burdan devam edicem yine eskisi gibi...

-Nezamandır aklımdan bloguma yazı yazmayı geçriyordum ama bir türlü fırsat bulamaıyordum. Bu en çok kullandığım bahane bu aralar; fırsatını bulamamak. Aslında kafadakileri toparlayamadım demek daha doğru olur. Sağa sola karalıyordum birşeyler, bunu yazarım şunu da yazarım diye. dün akşam acı gerçekle karşılaştım. kuzenimin haber vermesiyle öğrendim ki blogspot artık bloglanmış. bi kaç blog kullanıcısınız yaptığını herkese mal etmenin ne anlamı var anlamış da değilim. Ben kendi aleminde takılan bi blog yazarıyken, bilmem kim kendi blogunda ücretsiz lig tv yi yayılamışsa git onu kapat kardeşim. Onu cezasını biz niye çekiyoruz, çekmekte zorundamıyız. Dünden beri ne yapacağımı eski yazıları nasıl kurtaracağımı düşünürken, çok sevdiğim bi arkadaşım sayesinde-sağolsun- proxy sitelerininde yardımıyla youtube girerken kullandığım yöntemle girdim sevgili eski bloguma. Eski diyorum bu kapatma olayından sonra mefta olmuş oluyor bi daha blogspot açılana dek. Artık adres değişikliği yapıp diğer rakibi olan blogsome dan devam ediceğim. Burası biraz daha karışık olsada eski alıştığım düzene göre, alışacağız bu duruma da. Digiturkle blogspot kavga ede dursun benim de yeni adresim hayırlı uğurlu olsun… -(27.10.2008)

aynen öyle...

2008-09-06T19:30:00.005+03:00

Süperstar deyince akla ilk gelen isim kim desem Ajda Pekkan diyeceğinize eminim. Geçen gün magazin programlarında dolanırken Ajda konserinden görüntüler gösterdiler. Arka fonda Ajda'nın yeni albüm parçaları bende dururmuyum indirdim hemen. Bu aralar FLU GİBİ'ye takıldım. Albümde en sevdim parçadır kendileri. Şehrazat yazmış Ajda seslendirmiş. Pekde güzel olmuş. Sözleri itibariyle hüzünlü müziği itibariyle kıpır kıpır olmuş bu şarkı. Sözlerinide yazayım da siz de hak veririmisiniz bana okuyunda karar verin artık...

İşte Flu Gibi

kalbimin içine gir bak senden ne kalmış ki...
yıkık dökük ev gibi sana yer kalmamış ki...
gözlerime iyi bak, görüyor musun seni?
eskiden gayet netti şimdiyse flu gibi...
bazen aşk yetmiyor bazen...
öleceğim aklıma gelirdi, ayrılıksa katiyen...

ne kadar iyi niyetliydik ikimizde başlarken...
dedim ya, sevgilim aşk yetmiyor ki bazen...
hayatta her şey senin istediğin gibi olmuyor,
bu yüzden nice aşklar mutlu sonla bitmiyor,
hayatta her şey senin istediğin gibi olmuyor...
bu yüzden nice aşklar flu gibi netleşmiyor...

les choristes-koro

2008-08-31T18:23:00.008+03:00

Uzun zamandır izlediğim en mükemmel film demem çok doğru olur. Gerçi bu aralar birsürü film izledim . Beni ağlatacak bir tane arıyodum. En sonunda da buldum diyebilirim. Bu film pek az salonda gösterime girmişti. İstanbulda bulunduğum zamanlarda gözüme çarpıyordu bir kaç yerde ama gitmek kısmet olmadı napalım . Benimde dün d&r'a gitiğimde gözüme çarptı. d&r dan 2.5 tl ye bisürü dvd aldım. Özellikle dram türündeki filmleri seçtim sırf ağlamak için. Nedense çok ağlayasım var bugünlerde, film bahane aslında ya neysee...

Bu film eskiden Hikmet Şimşek yönetiminde ki trt çocuk korosunu anımsattı bana. Çocukluğuma döndüm diyebilirim.

İlk defa bir Fransız filmini bu kadar çok beğeniyorum bu açıdanda ilkti benim için. Gerçi şimdiye kadar kaç Fransız filmi izledin diceksiniz . Çok izlemediğimi söyleyemeyeceğim. Sebepsiz yere bir antipatim var ama bu filmle bakış açımda değişti diyebilirim. Birkere filmin müzikleri için izlenir çok güzeller çünkü. Dünden beri etkisinden çıkmıyım diye neredeyse bütün müziklerini indirdim hala dinlemekteyim. Müzikler hem birbirinden güzel hem de çok acıklı her nekadar fransızca bilmesemde dinledikçe hüzün basıyor beni.

Filmin konusu çok karmaşık değil. '40 lı yıllarda Fransada ki yatılı okuldaki öğrencilerle okula yeni gelen öğretmen Clement Mathieu arasındaki olayları anlatıyor. Zaptedilmesi kolay olmayan bu çocuklarla kurduğu koro sayesinde neler yapılabileceğini gösteriyor. Filmin müzikleri de yönetmene aitmiş. Sonuç olarak duygu yüklü bir film, bu aralar tekrar izlemeyi düşünüyorum.

Şiddetle tavsiye edilir, dram sevenlere...

"I found my love in Portofino"

2008-08-15T01:12:00.004+03:00

İnsan bu şarkıyla uyanır mı hiç. Bir de birşarkı bu kadar mı zor indirilir netten. Tam 4 saat sürdü çıldırmak üzereydim bir ara dinleyemiyeceğim diye. Garip bir insan olan ben yine garip rüyalarımdan birini gördüm bugünde. Konusunun hiç önemi yok. Gördüğüm şeyler okadar gerçekçi ki; ben bile gerçek olduğunu düşünüyorum zaman zaman yoksa ben mi gerçek olmasını istiyorum bilinç altımda onu anlamış değilim. Böyle rüyalardan sonra gün boyu aptallaşıyorum nedense. Kendime gelemiyorum. Neyse uyandım uykumdan aklımda bu şarkı. Hemen oturdum bilgisayar başına aramaya koyuldum. Buldum indiriyorum yarısı indiriliyor sonra bölgesek olarak durduruluyor ben çıldırıyorum tabi o zaman. küfür ediyim diyorum onuda beceremiyorum. o inmedikçe ben hırs yaptım. Tam dört saat sonra azimli uğraşlarım sonucu indirmiş bulunmaktayım. Azmin zaferi modunda şuanda dinlemekteyim şarkıyı....

sen ben ve şehir üzerine..

2008-08-07T15:12:00.000+03:00

Şehir uyuyor
Bir ben varım sanki ayakta
Bu şehri korumak için bekler gibi kendimi korumak için bekler gibi
Yüzünü bilmediğim adını bile bilmediğim kişiye;
Şimdi sen en güzel uykundayken
Ben uykusuz kalıyorum
Seni biraz daha düşünebilmek kendimle baş başa kalabilmek için bu koca şehrin karanlığında
Sanki bir şey beni engelliyor uyumamı istemezcesine
Uyumayı deniyorum ama yapamıyorum
Kalkıp dolşırum evin içinde bi kaç tur atyorum
Saate bakıyorum
Saat altı
Sokağı dinliyorum
Günün aydınlanmaya başladığı şu saatlerde
Şehrin sessizliğini dinliyorum usulca
Tek tük araba sesleri geliyor uzaklardan
ve
Ben hala uykusuz sen hala uykuda…

bozbük bozbük

2008-08-01T00:15:00.003+03:00

Ne kadar çok ara vermişim.Temmuz ayını sıfır yazıyla bitirdikten sonra ağustosun bu yeni günlerine bozbük tatilimi sıkıştırayım en iyisi. Bu sene 11. Bozbük seyehatimi de gerçekleştirmiş bulunuyorum. 5-6 günde olsa dinlenip eğlendiğim bir zaman dilimiydi. Hergeçen yıl tatil oranlarımda bir düşüş yaşanmakta nedense. Eskiden beş gün tatilimin küçücük bir dilimiyken şimdi tatilimin tüm süresi. Bozbük iki ilerleyip bir gerilesede yinede çok güzeldi, özlemişim orayı, herkesi. Eskiden sahile inerdik bu sene bi kere inip acı gerçekle yüz yüze geldik . dj hulisiyle bozbük geceleri çok korkunçtu çokk bu hafta ikinci gidişimde yazlık sinema olayına girmiş bu hulusi. iyimi etmiş kötümü etmiş pek anlaymadım.

Bu tatilimin en güzel zamnları Bodrum da geçti de diyebilirim ayran gönüllü olan ben yaklaşık 10 saatte iki farklı kişi arasında gidip geldim standartlarımın altınada pek bi indim diyebilirim. Allahtan gelip geçici bi süreç olduğu için normale dönmüş durumdayım. Bodrum nası biyer yaa sanki Türkiye değilde yabancı bir yerdeymişim gibi Türkden çok yabancı karşılaşıyor insan . Ne hikmetse bütün kızlar güzel, nerdeyse bütün erkekler yakışıklıı (sayılır) :)) yerden yere vurdum hemen erkekleri. Ama atmosferde bi başka ordaa. "Hep orda yaşıyo olsaydım keşkeee" diyesi geliyor insanın.

Amma Bodrum sayıkladım bende, sanki tatilimin %90 ını orda geçirmişim gibi. Alt tarafı bir geceydii (bi gecede böyle olduysam bi haftada ne kadar olurdum tahmin edemiyorum) n'oluyo bana yaw.

Bu yazdıklarımı sıcağı sıcağına yayınlıcaktım ama nedense vakit bulamadım(yalannn!!!). Biraz kaytardım desem daha doğru olur. Geçen haftaki tatilin üstüne bu haftasonuda tatil kaçamağı yaptım pek bir güzel geldi. Bazı eksiklerimiz olsada yine yeniden bozbükte olmak çok güzeldi.

** resim bizzat oraya aittir.

ilham yokladı beni bu gece

2008-06-26T23:56:00.006+03:00

Bugünde bitti diğerleri gibi
İnsanlar mı değişiyor
Olaylar mı, bilemedim
Sıradan bir günün sıradan bir gecesindeyim
Kulağım bir yerde
Gözüm ayrı, aklım apayrı bir yerde
Bir insan bir anda kaç şey düşünebilir
Kaç yerde olabilir kafasında
ya da kimlerle
Çevrem mi azalıyor yoksa benmi yalnızlaşıyorum artık anlamıyorum.
Çok da rahatsız değilim bu durumdan
Belki ben de bunu istiyorumdur
Yanlızlık + bi' kaç kişi
Belkide hayat budur elindekiyle yetinmeyi bilmektir....

geçmiş ve ben

2008-05-20T02:47:00.000+03:00

Bugün geçmişe dönüp baktığımda
Yaşanan bütün olaylara rağmen
Hatırda kalanlar güzel anılarmış sadece
Belkide iyi bir şekilde hatırlamak istediğim için
Güzel anıları ayırmışımdır kendime...

depresif haller...

2008-05-19T19:52:00.000+03:00

Kafam eşyasız boş oda gibi
Düşüncelerim sürekli yankılanıyor
Amaçsız hayatımın amaçsız birgününe uyandım
Yine aynı şehirde
Bu şehirde kalmak için bir sebebe ihitiyacım var
Öyle bir sebep olmalı ki hereşeyin önüne geçebilmeli
Sanki biliyorum da itiraf edemiyorum
kendime, çevreme
Belki birgün bu sebebe sahip olmak ümidiyle...

sinemaya gidelim...

2008-05-16T17:21:00.000+03:00

Sinema solanları beni tek başıma kabul ederse eğer merak edipte gitmek istediğim pek çok film var. Yeni gösterime girenler girmişte benim kaçırdıklarım bir de merak edipte beklediklerim gibi birçok liste yapabilirim. Evde dvd keyfi iyi hoşta arada bir olsa sinemaya gitmek istiyor insan. Sinemaya gitmek istediğim bugünlerde elimdeki olanaklar doğrultusunda:) gitmek istediklerimi şöyle sıralıyım efenim(bu haftaki filmlere göre yaptım bu listeyi)

1. Benim Aşk Pastam
2. Üç Haydut (çizgi film)
3. Babamla Romolus

Birde merakla beklediklerim ve uzunca bir süre merak ediceklerim desem daha iyi olacak sanıyorum;

Karamel, son yıllarda Türk filmlerine olan ilgim dolayısıyla Münferit, Cannes Film Festivalinin açılış filmi olan Körlük ve Nuri Bilge Ceylan'ın Üç Maymun'u. Körlük'le Üç Maymun'u uzunca bir süre daha bekelemem gerekecek, hemde uzunca birsüre.

Son olarakta Zeki Demirkubuz'un Masumiyet hariç diğer filmlerini izlemek istiyorum.

wanted...

2008-05-16T14:22:00.001+03:00

bütün yazılarım ... için

2008-05-16T13:07:00.000+03:00

gece çöküp etraf sessizleştiğinde daha rahat görebiliyorum seni
sesini daha rahat duyabiliyorum
istediğim yerde istediğim şekildeyiz
öyle bi an geliyorki sabah hiç olmasa
olmasada bu güzel düşler hiç bitmese diyorum
ve
gündüzü sana bağlayan her gecede kalmak istiyorum...

hayırdır inşallah

2008-05-14T14:24:00.000+03:00

Huzurlu bir şekilde uyumayalı epey oldu. Hergün rüya görmek yoruyor beni. Bazen gördüğüm rüyaların arkası yarın gibi devamlarınıda görebiliyorum .Yetenek mi bu acaba? Neyse dün ile bugün arasında gördüğüm rüyamda ben vapur gibi biryerdeyim. Yanımda ki insanları tanıyorumda yüzlerini çıakartamıyorum. Sonra vapura birsürü çocuğu olan bir adam biniyor. Adamın ondan fazla çocuğu var. Hani Kadıköy'de para isteyen ufak çocuklar olurya (cingen çocuğu) onlar gibi çocuklar hepsi. Vapur hareket ediyor. Bunlar sakat taklidi felan yapıyorlar. Benden başka kimse görmüyor bunların gerçekten sakat olmadığını, neyse bunlar para istemeye başlıyorlar. Uyarıyorum herkesi para vermeyin bunlara kandırıyorlar sizi, sonra da uyanıyorum. Ben üstüme düşeni yaptım, artık insanlar para verdiyse orasını bilemem. devamını yarın akşam görürüm belki...
Böyle acayip şeyler görmemin nedeni bilinçaltımın yoğun olmasından mı kaynaklanıyo acaba? Denizli'de de vapur falan yok ki görüpte etkilenmiş olayım. Hayırdır inşallah...

edepsiz komedya...

2008-05-13T21:39:00.000+03:00

"gözlerin ya vardı aklımda
biz çoktan unuttuk
dünya dediklerini
aşk bir kaza dedin
bizse sağ kurtulduk
bugün senin günün
onu da mahvettin
seni sorana her yanım derim
ve dahasını da eklerim
ellerini uzat ki dokunsun
parmaklarım bugün"(**)

(**)sakin

2008-05-11T22:16:00.000+03:00

Kaybettiğim ilhamı buldum galiba. Sürekli yazasım geliyor. Sağa sola karalıyorum birşeyler onları üşenmediğim bir vakitte tüm imla kurallarına uygun bi şekilde :)huzurlarına sunacağım...

hain ellerden yanıt; polemikse al sana polemik

2008-05-11T21:47:00.000+03:00

Aslında başka bi yazı yazıyodum. Sevgili Agussia adlı blogun sahibesinin iftirasına uğradım akşam akşam . Yok blogunun ayarları bozulmuşmuş, blogu değişken ruhlara bürünmüşmüş de(kendileri bunun benim yaptığımı iddia ediyolar da söylemesi ayıptır). Bunların hepsi iftiraa. Sen karasızsan ben napayım değiştircem değiştircem dedin yeni şablonlar indirdik senle. Sanki ben silah zoruyla değiştirtmişim. Neyse polik yaratmak istiyo galiba bu blog sahipleri. Boynuz kulağı geçermiş derler ya. Ben bu Agussia'dan sonra girdim blog dünyasına, ama onun kadarda(hatta daha iyi :P) yazdığım için herhalde die düşünüyorum. Büyüklük bende kalsın artık buara da yeni rengini de pek bi beğendim blogunun Sevgili Agussia. Pembe pembe, seni açmış :))

bir rüzgardı esti geçti...

2008-05-11T21:21:00.000+03:00

Aman neyse bu sınavıda atlattık(şükür). Bir kaç aydır erken kalkmaya alışkın olmayan bunyem sabah yedi buçukta alarma ters bi tepki verdikten sonra kalkabildim yataktan. Neyse ne giysem acaba diye bi düşündüm. Normalde bir yere gitmeden önce düşünürüm ne giyeceğimi birgün öncesinde(abarttım mı ne). Ama bayadır ara vermiştim. Pek bi garipsedim. Neyse kahvaltımı yaptım, gittim sınav yerine. İnsanın kendi kendini sınava götürmesi ne garip. Yürüye yürüye gitmek iyi geldi sınav öncesi. Neyse sevgili ÖSYM'nin son anda gönderdiği giriş belgeme bakarak sınava gireceğim yeri buldum. Sınav başladı saat 9:30 itibariyle. Bu Les'i Ales yapmışlar. Ne gibi değişiklik var diye düşünürken kitapçıklar geldi. Birde baktım türkçe ile matemaik aynı kitapçıkta pek bi senindim. Eskiden ayrı ayrı veriyorlardı kitapçığı. Matematik bitmeden süre doldu diye alıyolardı n'oluyo yaa dedirtiyolardı insana. Nası geçti anlamadım bu 3 saat bi 3 saat daha kalırdım herhalde(şaka şaka). Sonuç itibariyle sınav iyi gibi geçti ya bakalım. Ben böle iyi miyi diyorum ama hiç belli olmaz yinede sonuçlar gelmeden yorum yapmayayım en iyisi...

2008-05-10T19:57:00.001+03:00

Bugün benim doğumgünüm. Şaka maka 23 yaşını da doldurduk en sonunda. Bu 20 li yıllar ne kadar da çabuk geçiyormuş be... ah ahhh hüzünlendim şimdi.

hayat...ben

2008-05-08T23:27:00.000+03:00

Sınav arifesinde olduğum halde bende stres namına pek bişey yok. Hayatı sınav olan ben için stress yaratılacak bi durum da yok anlayacağınız. "Hayatım sınav olmuş benim" diyerek bu blogu okuyan herkese Cem Adrian'dan Hayat... Ben 'i armağan ediyorum.
(ölyesine içimden geldi)

2008-04-28T21:01:00.000+03:00

Bir insan iki günde en fazla kaç film izleyebilir bilmiyorumda ben iki günde 8 veya 9 film izledim. Anlayacağınız kendi film izleme rekorumu kırdım.

Lost'un 4.sezon 8. bölümle başladığım bu gösterime
Sonrasında
Juno
Sweeney Todd
Atonement
Zodiac
El Orfanato
Little Children
Lost in Translation
Lost'un 4.sezon 9. bölümü izleyerek kapanışı yaptım

remedios...

2008-04-17T22:55:00.000+03:00

İtalyanca bilmesemde dinlemekten keyif aldığım Gabriella Ferri parçası. Kadın 2004 de intihar etmiş ama neden intihar ettiğini öğrenemedim. Bir de bu şarkıyı ilk Ferzan Özpetek'in filmi Saturno Contro da dinledim ve çok etilendim. Günlerdir bunu dinliyorum. En sevdiğim yerler piko piko pikola dediği yer bide la la la la dediği yerler. Hem hüzünlü hem eğlenceli geliyor bu şarkı bana. Bıkmadan sonsuza dek dinleyebilirim...(resimde koyucaktım ama blogumda bir sorun var en yakın zamanda koyacağım)

remedios, niña pequeña, chiquita, hermosa, preciosa
linda niñita quedada así, sentada en la orilla del mar
y las manos llenas de perlas
el sol en tu frente y en la sonrisa
blanca orquidea, alma y paloma
y la alegría, tú cantas consuelo,
tú cantas esperanza, tú cantas remedios.

la la la la la....

tu historia, una vez, nos la contó,
dios, tu hermanito con su guitarra,
tú estabas dormida baja la luna,
tú estabas feliz, pequeña remedios,
espera que un día yo pueda decirte:
"te quiero, pequeña, te quiero, chiquita, preciosa,
niñita, piccola, piccola, piccola,
piccola, pico, pico, pico..."
el sol en tu frente y en la sonrisa,
blanca orguidea, alma y paloma
y la alegría, tú cantas consuelo,
tú cantas esperanza, tú cantas remedios
espera que un día yo pueda decirte:
"te quiero, pequeña, chiquita, niñita
preciosa, piccola, piccola, piccola,
piccola, pico, pico, pico..."

la la la la la...

2008-04-17T10:16:00.000+03:00

a...'ya ithafen

Sen şehrin en yüksek gökdelenin en zirvesindeyken
Ben ise uçmayı yeni öğrenen bir kuşun heyecanıyla,
Senin beni görebileceğin yüksekliğe çıkmak için çırpınıyorum.
Ama nafile,
Ne zaman en tepeye ulaşsam
Sen yönünü çoktan başka tarafa çevirmiş oluyorsun...

2008-04-16T22:40:00.001+03:00

2008-04-16T21:12:00.001+03:00

Bu hafta itibariyle hikaye gibi uzun soluklu bişey yazmaya karar verdim. Çevremdeki insanlardan yola çıkarak yazmayı düşünüyorum. Birkaç kişi var aklımda nasıl birşeyler çıkacak bakalım. Esas kişiler tamamda yardımcı kişileri de bulursam hemen yazmaya başlıyorum... Hadi bakalım kolay gelsin bana...

2008-04-16T20:19:00.001+03:00

Bir de anlasam kendimi, seni. Kafam karman karışık.
Birçok duyguyu bir anda yaşıyorum.
Yaşlanıyorum galiba, her filme ağlar oldum.
Duygusallaştım.
Sabırsızlaştım.
Tahammülüm kalmıyor beklemeye, hemen herşey olsun istiyorum.
Sinirleniyorum.
Kızıyorum.
Bağırıyorum .
Gülüyorum.
Durgunlaşıyorum.
Yine sinileniyorum .
Mutsuzum
Mutluyum .
Bu aralar genellikle mutsuzum.
Daha doğrusu hiçbişeyim .
Ne mutlu ne mutsuz
Ne dertli ne dertsiz.
İçimde değişen duyguları engeleyememekten müzdaribim.
Biran önce çaresini bulursam çok sevineceğim...Şu anda dışardan geldim, hem de çok sinirliyim....

içimden geldi....

2008-04-15T22:57:00.001+03:00

Yaklaşık 23 yıllık hayatımın hatırladığım bölümlerinin çoğunda seninle ilgili birsürü anım var. Bundan sonrada elbet olacak.

Bugün film izlerken birden bire aklıma geldi. Biz seninle herşeyi ama herşeyi yaptık . Seninle güldük hüzünlendik, kimsenin bilmediği şeyleri birbirimize anlattık. Sen anlattın, ben dinledim. Ben anlattım, sen dinledin. Genelde en çok ben anlattım sen yine dinledin. Oysa ben seni hiç ağlarken görmedim bugüne kadar.

Ağlamak dediğim öyle film izlerken bir iki damla gözyaşı dökmek değil. Otobüste, kafede aklına gelebilecek heryerde hıçkırıklara boğulmak, kimseye aldırış etmeden hemde bağıra bağıra ağlamak...

Oysa sen bunu yapmaktan bile korkuyorsun. Korkmak değil de çekinmek, birilerine birşeyleri açıklamamak isteği bellkide. Canın sıkıldığında içine attığın şeyler kimi zaman gözlerinde süzülecekmiş gibi olsada, sen onları içinde biriktirmekte oldukça başarılısın.

Kim bilir, belki de kendinle konuşmanın zamanı, içindeki seni dinlemenin vakti gelmiştir. Sele kapılıp boğulmaktansa, göz yaşlarını akıtmanın vakti gelmişte geçiyordur belki ...

Ne dersin?

deneme bir ki...

2008-04-03T22:54:00.000+03:00

Söyleyin;
dünya üzerinde kaç tane yazılmamış söz ve daha kaç tane tamamlanmamış cümle var hayatta?
Başlayıp bitiremediklerimiz,
Başlayıp ertelediklerimiz,
Başlayıp es geçtiklerimiz,
Başlayıp da sonunu getirmeye uğraştığımız....
Söyleyin!
daha kaç tane tamamlanmamış eksik cümle var ve daha kaç tane olacak ömür(ümüz) boyunca
Söyleyin....

eve dönüş ve zaman kavramı üzerine...

2008-03-28T00:47:00.000+02:00

Kısa yolculuğumun sonunda eve tekrar dönüş yapmış bulunuyorum salı günü itibariyle. Üç günlük gezimden pek de bişey anladığımı söyleyemeyeceğim. Hayatın insanı nereye götüreceği belli olmuyor. Haftasonu İstanbuldaydım şimdi ise burda. Zaman ne kadar da çabuk geçiyor bizi beklemeden ve de kendi yoluna devam ediyor. Zamana ayak uydurmaya çabaladığım bugünlerde rüzgar beni nereye götürürse oraya doğru yol almaktayım istekli yada isteksiz bir biçimde. Aslında bunun da pek bi önemi yok(şimdilik pek umursamamaktayım)...Buna bir dur demenin zamanı geldi de geçiyor galiba. En kısa zamanda kendime gelmek ümidiyle.

**bu akıp geçen zaman sürecinde bir de inanılmaz dercede baş ağrıları çekiyorum günlerdir....

gülümse...

2008-03-23T21:45:00.000+02:00

İçten gülmeyeli ne kadar zaman oldu? Bir gün mü, bir hafta mı, bir ay mı, bir yıl mı...? Gülmeyi mi unuttuk ya da unutturulduk mu?

Ne dersiniz sizce hangisi???

yolculuk vakti...

2008-03-18T22:23:00.001+02:00

Bugün birden aklıma geliverdi, haftasonu için İstanbul'a gideceğim gitmesine de, bu gelip gitmeleri kaç kere yaptım acaba diye düşündüm. Her yıl beş defa gidip gelmiş olsam, aşağı yukarı altmış yolculuk yapar. Bu altmış yolculuğun hepsinde farklı farklı simalar bana eslik ederken bir de değişip duran ruh halim eşlik etmekte bana. Yolculuklarımın ilk zamanlarında otobüs fobim olması sebebiyle uyuyamasamda şimdilerde buna alışmış olmanın verdiği rahatlıkta yol boyu uyumaktayım.

İyi mi kötü mü olduğunu bilmediğim birşey de kendimle başbaşa kaldığımda herşeyi fazlaca düşünüyor olmam, hele birde gece yolculuğu olunca, karanlığa dalıp uzaklara gidiyorum. Geçmiş-gelecek birbirine giriyor bu esnada.

Yolculuğun ilginç yanlarında biriside hiç akla gelmeyecek insanlarla hiç akla gelmeyecek yerlerde karşılaşıyor olmam. Bakalım bu yolculukta beni neler bekliyor?

Bu yazıya koyduğum resmi pek beğenmesemde daha iyiyisini bulana kadar idare edeceğim. İlerde kendi fotoğraf makinem olursa(çok istiyorum) kendi çektiğim fotoğrafları kullanmak(bunuda çok istiyorum) ümidiyle. Yakında görüşmek üzere....

sonrası kalır...

2008-03-16T22:35:00.001+02:00

Geçen yıl Ben Ruhi Bey Nasılım'ı izledikten sonra şiirini alıp okumak istemiştim, ama bir türlü fırsat bulupta okuyamadım. Ben çok şiir okuyan biri olmadığım için sadece, Ben Ruhi Bey Nasılım şiirini aradım, (belkide çok aramadım) bulamadım. Baktım ki Edip Cansever'in bütün şiirlerini Sonrası Kalır I-II şeklinde yayınlamışlar. Ben de dururmuyum Sonrası Kalır II'yi aldım, aldığım gibide okumaya başladım. Okumaya bir müddetara verdiğim bu kitabı yeniden elime aldım bugün. İnsanı alıp geçmişe götürüyor . Nasıl desem sanki daha bir duygusallaşıyor insan...

Bir kaç dize yazmak istiyorum ama hepsi çok güzel, bir türlü karar veremiyorum. En kısa zamanda bir iki dize yazacağım bu kitaptan.
..............
......................

Konuşuyoruz desem konuşmuyoruz da
Ayrı ayrı şeyleri düşünüyoruz üstelik
Birbirimize bakarak
Ne seviyoruz ne de sevmiyoruz birbirimizi
Ne varız ne de yokuz gerçekte
İki lamba gibiyiz, iki ayrı yerden
Aydınlatan odayı.

Değilsek de yakın birbirimize
Uzak da sayılmayız büsbütün
Gökyüzünde iki uçurtma başıboş
Yanyanayızdır sadece

Her çiçek bir çoğulluktur gününe göre
Yalnızlık çoğulluktur.
Sanırım bir giz de yok bu beraberlikte.
...................
................sf:192(sonrası kalırII)

2008-03-16T21:59:00.000+02:00

Bir yaz ikindisi. Havanın sıcaklığına karşı rüzgarın serinliği...Denizin kokusunu duyar gibiyim, gözlerimi kapıyorum. Evet, evet olmak istediğim yer burası diyorum kendimce. Ama hiç birşey net değil, insanların yüzü belli belirsiz. Böyle olmaması gerek diyorum. İçimi bir korku kaplıyor nedense. Nereye baksam kimseyi tanımıyorum. Olmak istediğim yer burası mı? emin değilim artık. Tam uzanıp birine dokunsam herşey elimden kayıp gidiyor, tutamıyorum....

Bir de bakmışım saat çalıyor. Herşey bir rüyaymış meğer.
Karanlık bir pazardan aydınlık bir pazartesiye uzanan bir rüya...

2008-03-14T23:11:00.000+02:00

vazgeçilmezlik ve ulaşılmazlık arası bir yer;
ne kimse vazgeçilmez
ne kimse ulaşılmaz
tam ikisinin ortasında
durabilsen, durabilsem, durabilsek....

yağmur ve .......

2008-03-13T23:19:00.000+02:00

Uzunca bir zamandan sonra kalbimi hissedebilmek güzelmiş. Hala varmış ve hala çarpabiliyormuş...

bağımlılığa dair...

2008-03-12T00:40:00.000+02:00

hepimiz farkında olmadan bağlısı olmuşuz birşeylerin;

Kimimiz internete, kimimiz televizyona, kimimiz oyunlara, kimimiz insanlara. Hele bir insana bağlı olmak kör eder sizi bütün benliğinizi ona odarsınız. İki kişilik yaşamaya başlarsınız, herşey iki kişiliktir artık sizin için, iki kişilik düşünür iki kişlik hareket edersiniz. İki kişilik yaşamda diğer taraf ağırlık başarsa siz siz olmaktan çıkarsınız, bir süre sonrada kendi kimliğinizi, kendi zevklerinizi unutmuş olursunuz. Taki karşı taraftan hiç beklemedik bir şey görene kadar...

................
...............

sonrasında ise;
düş kırıklıkları, kalp ağrıları ve ardından gelen pişmanlık, boşa geçen zaman...
...............
...........
belli bir zaman sonra
düzene sokulan hayat ve akılda kalan anılar
............
..............

2008-03-11T23:37:00.000+02:00

her güzel şeyin ömrü kısa mı olmak zorunda???

magic knight rayearth

2008-03-11T13:52:00.000+02:00

Youtube de gezinirken japon animelerine gözüm takıldı. Oldum olasıda severim ben bu anime tarzı çizgi filmleri. Sürekli takip gerektiren çizgi filmlerdir genllikle. Anime ya bunlar japonlar kendi gözlerinin minicik olmasına inat bunların gözünü kocaman yaparlar.
Magic knight rayearth benim sevdiğim animelerden birtanesidir. Okul dönüşlerimde beni televizyona kilitlerdi. Bir kaç kanalda yayınladı ama en son brt diye bir kanal vardı orda görmüştüm bundan on sene önceydi. Sonunu izlemem rağmen pekte hatırlamıyorum şimdi. Yine olsa yine izlerim. Ben en çok da Hikaru'yu severdim. kızıl saçlı olan nerden geldiyse aklıma şimdi...

med cezir manzaraları...

2008-03-10T11:47:00.000+02:00

Dün kanalları zaplarken gözüme takıldı. Daha öncede izlemiş olmama rağmen oturdum tekrar izledim. Bu filme takılmamım bir diğer sebebide filmde Zuhal Olcay ve rahmetli Yılmaz Zafer'in oynamasır.

Zeynep (Zuhal Olcay) eğitimini yurtdışında yapmış bir müddette orda yaşadığı için rahatlığa alışmıştır. Yıllar sonra tekrar türkiyeye geldiğinde bir bankada iyi bir mevkiyle işe başlar. Buraya dönmesindeki amaçlardan birtaneside eskiden soğuk baktığı evliliği artık istemektedir. Evlenip çocuk sahibi olmak gibi.banka müdürü Erol (Kadir İnanır) kendi içinde gelditleri olan dengesiz bir kişilkitir. Hiç de sevmem aslında böyle dengesiz insanları ama neyse filme dönelim. Erol'un gelgitleri Zeynep'i etkilemiştir. Zaman geçtikçe bu tuhaf adama aşık oluvermiştir. Ama bu aşk ikisinede zarar vermekten başka birşey değildir. Bu gel gitleri anlamayan Zeynep en yakın arkadaşı Ümit'ten (Yılmaz Zafer) yardım ister. Ümit hem iyi bir arkadaş hemde iyi bir psikologtur. Filmin sonunda Erol'un manik depresif olduğu ortaya çıkıyor.

Mutlu sonla bitmeyen bu filmde Kadir İnanırı mafya babası karakterleri dışında bir rolde görmek güzeldi. Zuhal Olcay'ı daha yazının başındada belirttiğim gibi oldum olası beğenirim. Ben ikidir TRT2 de izledim bu filmi. Kim bilir belki sizede denk gelir birgün izlersinir. Bu yazıyı okuduktan sonra kafanıza koyup filmi bulmaya karar verirsiniz.

Olamaz mı??? Olabilir....

recep ivedik sinemalarda....

2008-03-09T14:14:00.000+02:00

İnsanların çılgıncasına gitmiş olduğu gişe rekorları kıran bu filme bende katkıda bulunmuş oluyorum dün itibariyle. Normalde çok izlenen ve çok okunan şeylere karşı antipatim olmasına karşın gidip ne oluyomuş bir bakmak istedim. Fragmanlarını daha önceden izlediğim için aşağı yukarı nasıl bir film olduğu belliydi yaa... Sinema salonunda inanılmaz bir rağbet var. Gidiyorum yerimi bulup oturuyorum. Film başlıyor.
İnsanlar Recep İvedik'i görünce gülmeye, kahakaha atmaya başlıyolar. Şartlanmışlar gibi geldi bana biraz. Öyle şartlandırmışlar ki kendilerini gülmek için, onlar güldükçe ben onlara bakıyorum. Bu kadar komik olan nedir acaba? Diyeceksiniz şimdi, sen hiç mi gülmedin filmi izlerken? Güldüm gülmesine de abartıya kaçmadan, komik gelen yerlere güldüm ,ağzından çıkan her lafa değil...

İyi film olmuş ama yani tatmin edici değil. Sonu itibariylede Recep İvedik 2 nin gelmesi kesin gibi duruyor. Yeni bir ayşegül serisi olabilir film. Recep İvedik Tatilde, Recep İvedik Ormanda vs vs vs

Filmin konusuna gelince;

Halk kahramanımız recep ivedik birgün trafikteyken bir adamın düşürdüğü cüzdanı bulur. Cüzdan sahibide antalyada otelleri olan birisidir. Recep bunu televizyonda görür görmez kimliğinden tanır adamın konuştuklarını beğenir ve adama cüzdanını götürmeye karar verir. Oraya ulaşıncaya kadar başından geçen zorlu olaylardan sonra otele ulaştırtır!! kendini sonrası fragmanlardan da anlaşıldığı gibi çocukluk aşkı Sibeli görmesiyle devam eder. Onu etkilemek için yapmadığı kalmaz. Filmin sonunda da Sibel Recep'i tanımıştır ama....

Bundan sonrasını anlatmayacağım merak ediyorsanız filmi izlersiniz.

Birde Sibel'i görünce aklıma Halime geldi. Halimeyi görebilecek miyiz filmlerde acaba?

parlement pazar gecesi sineması....

2008-03-09T12:40:00.000+02:00

Aron Neville&Linsa Ronstad'ın söyledikleri All My Life şarkısını dinlerken aklıma ilk gelen çocukluğumda starda çıkan parlement pazar gecesi sineması oldu. Pazar günü yanılmıyorsam sekizde yada dokuzda başlardı. Ertesi gün okul olunca çıkan filmlerin hepsini izleyemesem bile izlemek için can atardım.

Eskiden tv daha eğlenceliydi sanki şimdi bi kanal ne yaparsa diğeride onun bir benzerini yapamadan duramaz olmuş. neyse konumuzdan sapmadan devam edelim. Bu filmleri izledikten sonra ertesi günü birbirmize anlatırdık; dün şu film vardı izledim mi gibisinden .... hatırlıyorumda temel içgüdü tv de ilk kez orda çıkmıştı 18 yaş sınırlaması bile vardı:)) yasak olunca daha çok merak edilir herşey
Tabiki izledim ama çokda sınırlanacak bişeyde yoktu doğrusu. Gayet normal gelmişti....

anlamsız....

2008-03-08T23:29:00.000+02:00

Kelimler boğazımda düğümleniyor ve anlamlı birer hale gelemiyor bir türlü. Kafamın içindekileri düzenlemek o kadar zormuş ki. Denizin ortasında tek başıma olmak istiyorum. Hiç bir ağılık hissetmeden öylece orada olabilmek. İyi kötü her şeyden uzakta sadece ben, yani kendimle baş başa kalabilmek; Belki o zaman içimde çırpınıp duran sesimi duyabilirim ve de duyurabilirim başkalarına...

ekşi sözlük

2008-03-08T00:24:00.000+02:00

Ekşi Sözlük şu günlerde her okurunu yazar yapan yapıyor. Eğer sizde ekşi de yazar olmak istiyorsanız bir an önce okur olarak kaydınızı yaptırın. Yok ben sadece okumak istiyorum diyorsanız, hiç bulaşmayın. Ben ne çaylaklar gördüm hala sıra bekliyolar...

2008-02-29T16:16:00.000+02:00

İnsan mutluyken çok yazamıyormuş. Bu aralar ne mutluyum ne değilim. Normalden biraz halliceyim...

Kelebek ve Dalgıç

2008-02-29T10:48:00.000+02:00

Tür : Dram / Biyografi

Gösterim Tarihi : 18 Ocak 2008
Yönetmen : Julian Schnabel
Senaryo : Ronald Harwood , Jean-Dominique Bauby (Kitap)
Yapım : 2007, Fransa / ABD , 112 dk.

Oyuncular

Mathieu Amalric (Jean-Dominique Bauby) , Emmanuelle Seigner (Céline Desmoulins) , Marie-Josée Croze (Henriette Durand) , Anne Consigny (Claude) , Patrick Chesnais (Dr. Lepage) , Niels Arestrup (Roussin) , Olatz Lopez Garmendia (Marie Lopez) , Lenny Kravitz (Lenny Kravitz) , Michael Wincott (Michael Wincott)

Bugün ne olduğumuzdan çok gelecekte olacaklar daha önemlidir. İstediğiniz kadar lüks içinde yaşayın, ister dünyanın en zengini olun bela her an kapınızı çalabilir. Gazatelerde, haberlerde görüp duyduğumuz, bazende göremezlikten geldiğimiz bu olayların bizim başımıza gelmeyeceğini düşünmekteyiz kimi zaman. Öyle bir dünyada yaşıyoruz ki, yaşamamız bile mucize haline gelmiş. İşte bu mucize hayatımızda paradan da en önemlisi sağlık ve aile oluyor. Önemli olan bunun farkında olabilmek galiba...

Fransız Elle dergisi editörü Jean-Dominique Bauby’nin gerçek hayat hikayesinden yola çıkarak yapılmış bu filmde Jean-Dominique Bauby 43 yaşında beklenmedik bir biçimde hastalanıp ve bütün kas kontrolünü kaybetmesiyle film başlar.Kendine geldiğinde konuşamadığını anlayan Jean-Dominique Bauby tek kontrol edebildiği yerin, sol göz kapağı olduğunu anlar. Konuşulanları duyan ve gören ama söylemek istediklerinide terapistinin bulduğu bir yöntemle ( göz kapaklarının hareketiyle) anlatıyor film boyunca. Sürekli hareketli bir hayat yaşayan Jean-Dominique Bauby'nin hayatla tek bağlantısı sol göz kapağıdır artık. İlk zamanlarda bu durumu kabullenmek istemesede Jean-Dominique Bauby daha sonraları hiç bir kaçış yolu olmadığını anlar. kazadan önce yazmak istediği bir hikayeyi bu sefer yaşadıklarından yola çıkarak göz kapaklarıyla konuşur bu çok zamanını alsada yapmaya karar verir. Zaten göz kırpmaktan başka yapacak birşeyi de kalmamıştır.

Hem konusu itibariyle, hem anlatış tarzı, hem de film çekim tekniğiyle etkileyici bir film olmuş. Eğer sinemada izleme fırtası bulamadıysanız bu filmi, bir ara mutlaka dvd sini alıp izleyin, koyun arşive , çünkü arşivlik bir film olduğu düşüncesindeyim.

Eylül Akşamı

2008-02-27T16:18:00.000+02:00

Hiçbir neden yokken, ya da biz bilmezken tepemiz atmış ve konuşmuşuzdur.

Onca neden varken ve tam sırası gelmişken hiç bir şey yapmamış ve susmuşuzdur.

Aynı anda aynı sessiz geceye doğru içim sıkılıyor demişizdir.

Aynı sabaha uyanırken kim bilir aynı düşü görmüşüzdür.

Olamaz mı? Olabilir.

Onca yıl sen burada onca yıl ben burada yollarımız hiç kesişmemiş şu eylül akşamı dışında

Belki benim kağıt param, bir şekilde, döne dolaşa senin cebine girmiştir.

Belki aynı posta kutusuna değişik zamanlarda da olsa, birkaç mektup atmışızdır.

Ayın karpuz dilimi gibi batışını izlemişizdir deniz kıyısında.

Aynı köşeye oturmuşuzdur köhnede belki birkaç gün arayla

Olamaz mı? Olabilir.

Onca yıl sen buradaonca yıl ben buradayollarımız hiç kesişmemiş şu eylül akşamı dışında

Bostancı dolmuş kuyruğunda sen başta ben en sonda öylece beklemişizdir.

Sabah 7.30 vapuruna sen koşa koşa yetişirken, ben yürüdüğümden kaçırmışımdır.

Aynı anda başka insanlara, seni seviyorum demişizdir.

Mutlak güven duygusuyla, başımızı başka omuzlara dayamışızdır.

Olamaz mı? olabilir.

Onca yıl sen buradaonca yıl ben burada yollarımız hiç kesişmemiş şu eylül akşamı dışında...

2008-02-27T11:14:00.000+02:00

Işıklı reklam panoları gibi olan kafamın içinden geçen düşüncelerin hızına yetişemiyorum. Özellikle kendimle baş başa kaldığım zamanlarda düşündüğüm şeyleri daha sonra hatırlayamamaktan rahatsızlık duyuyorum ve bu da beni deli ediyor.İşte o anlarda düşüncelerimi, aklımdan geçenleri, öyle konuşmadan, yazmadan kaydedebilmeyi isterdim. O zaman hiç bir fikri unutmamış olurdum...

EN İÇTEN DİLEK'LERİMLE; TATLI DEYİP GEÇMEYİN LÜTFEN ÖZEN GÖSTERİN...

2008-02-11T14:42:00.001+02:00

Yer: Taksim Dilek Pastane/Cafe&Restaurant
Tarih:8 şubat 2008

Saat:19:30-20:10 arası

Sevdiğim bi mekanın nasıl sevmediğim bir mekan olduğunu anlatacağım şimdi hazır olun.

Herzamnki gibi yine oyun öncesinde açız ve birşeyler yemek için kendimize yer arıyoruz. Her zaman gitmeyi sevdiğimiz yer olan Dilek'e gitmeye karar veriyoruz. Gitmeyi sevdiğimiz diyorum herzaman gittimide hizmetinden memnun olduğum ürünlerinden memnun olduğum(uz) bir yer çünkü. Bir arkadaşım tavuklu krep söylüyor kendine, bir diğeri ise dilek pizza, benim nedense o gün canım tatlı bişeyler yemek istiyor ama bir türlü karar veremiyorum. Tatlı zevkine güvendiğim arkadaşımın firkine kulak veriyor, kendime bir keşkül(bir kaç gün öncesinden Özsüt'te yediğimiz keşkülü düşünerek) söylüyorum. Arkama dönüp bakıyorum benim tatlı sizinkilerden önce geliyor diyerek hava atıyorum yanımdakilere. O da ne!!! benim keşkül, plastik bir kabın içinde geliyor. Başka bir yer de olsam yadırgamazdım ama burası Dilek!!!

Menüdeki her yemeğini, her salatasını ayrı bir özenle hazırlayan Dilek'in bir tatlıyı böyle özensiz hazırlamasını hiç ama hiç beklemiyordum doğrusu. O plastik kaba aldanmayıp tadının güzel olacağı düşüncesiyle tattığımda, yüzümün halini görecektiniz. Dilekteki hiç kimse, ya bu tatlının nasıl yapıldığını bilmiyor ya da yaptıkları tatlının tadına bakmıyorlar anlaşılan.

Siz siz olun Dilek'te sakın ha sakın Keşkül yemeye kalkmayın!!!

FANTASTİK TÜRK MASALI......ULAK yola çıktı

2008-02-06T11:17:00.001+02:00

Hani vardır ya dedelerimizin, ninelerimizin anlattığı, bazen ürkerek dinlediğimiz ama sonunuda hayecanla beklediğimiz masallar.Küçükken yazları dedemlere gittiğimde hep masal isterdim ondan. Oda büyük bir keyifle ve cidiyetle başlardı anlatmaya. Hani o bildiğiniz pamuk prenses ya da sindrella masalları gibi değildi onlar. Düşünüyorumda onlara göre daha fantastik daha heyecanlıymış, o masalar.

Niye bundan bahsettiğime gelince, Ulak filmini izledikten sonra, dinlediğim o masallar geldi aklıma. Kendi tarzında gayet başarılı, yer yer güldüren, yer yerde ağlatan bir çalışmaya imza atmış Çağan Irmak. Filmi izlerken kendinizi, masalın büyüsüne ve gizemine kaptırıyorsunuz. Filmde, Zekeriya adında bir seyyah asıl mesleği hekim olup, köy köy dolaşarak ulak ibrahimin hikayesini(kendi hikayesini masal gibi) anlatır çocuklara. Anlatırda niye anlatır??? Kor gibi yanan ciğerini bi nebze olsun soğutmak, yüreğinin acısını dindirmek için anlatır durur. Her gittiği yere kendi hikayesini de götüren Seyyah Zekeriya'nın en son gittiği köy, diğer köylere pek benzemektedir. Bu köyde de toplar etrafına çocukları, başlar hikeyeyi anlatmaya. Her çocuk kedni gözünde hikayedeki kişlere göre birini canladırır, tanıdığı birinin yüzünü koyar.masalın etkisinde kalan çocukar Ulak İbrahim'in varlığına ve bir gün geleceğine bile inanırlar...

Oyunculara gelince;

Çağan Irmak Babam ve Oğlum da çalıştığı kadroyu hemen hemen korumuş. Sürekli aynı kişilerle çalışmak iyi midir kötü müdür bilmem ama, ben bu kadroyu seviyorum. Yetkin Dikinciler'i ilk defa kötü bir karakterlerle izledim beyaz perde de. İlk duyduğumda şaşırmıştım yetkin kötü bir karakterde oynamışdiye bence rolünün hakkını veriş. filmde etkilediğim sahnelerden bitanesi de Ferhat'ın(çocuk) Seyyah Zekeriya dan Ulağı çağırmasını iztemesiydi, çok etkili ve duygusal bir sahne olmuştu.

Son söz;

Bence güzel bir film olmuş kendi tarzında. İçinizdeki çocuğa mutlaka ama mutlaka bu masalı izletin derim ben...

DİKKAT!!! Çalıntı değil alıntıdır....

2008-01-22T11:54:00.000+02:00

Bir gece bir denizde yanlız yıldızlar ve bir yelkenli vardı.

Bir gece bir denizde bir yelkenli yapayanlızdı yıldızlarla...

(N.H)

2008-01-22T11:26:00.000+02:00

Gitmekle kalmak arasında gel gitler yaşıyorum bu aralar. Düşünmemek belki de hiç birşeyi... Anı yaşamak gerek diyorum ve anlık düşünüyorum. Sadece ve sadece o anlık. Yarın ne olacak bilmiyorum. Dün ne oldu unuttum. Geçici bir dönem olmasını ümit ediyor ve bitiriyorum.

Nokta Nokta Nokta

BENERCİ KENDİNİ NİÇİN ÖLDÜRDÜ???

2008-01-17T16:25:00.000+02:00

Bende bilmiyorum niçin öldürdüğünü görücez bakalım sebebi neymiş ölmesinin. Oyun öncesi hazırlık yapıyorum artık, tüm oyunlar için. Cumartesi gidiceğim oyun için şiiri şimdiden okumaya başladım. Hayalimde canlandırdığım gibi olacak mı acaba??? Merakla beklemekteyim...

Tarih:12.02.2008

Sonunda merakla beklediğim bu oyunu, geçen haftada olmak üzere iki defa izledim. Fırsatını bulsam bir üçüncüyüde izlerim. Şiiri kaç defa okuduğumu hatırlamıyorum. Bu oyuna bilet aldıktan sonra ilk iş bu kitabı almak oldu. İnternetten şiir okumayı pek sevmiyorum, elime alıp sayfaları çevire çevire okumak dururken hemde. Oyundan önce iki defa, oyundan sonrada bir kaç kez okudum. Yanlış anlamayın anlamadığımdan değil, okumaya doyamadığımdan okumaktayım sürekli. Siz aramaya zahmet etmeyin ben şiiri ayağınıza getirdim. Lafım okudum deyipte okumayanlara(oyundan önce:)). Mesaj doğru yere gider umarım.

BİR GENÇ ADAMA... HAKÎM HERAKLİT'E... YILDIZLARA VE AŞKA DAİRDİR...

Şehir
uzakta.
Genç adam
ayakta.
Akıyor şehirden geçen nehir
genç adamın ayakları dibinden.
Genç adam
piposunu çıkarıyor cebinden
aranıyor kibriti.
Bakıyor akar suya
düşünüyor Heraklit'i,
düşünüyor büyük hakîm Heraklit'i genç adam...
Kim bilir belki böyle bir akşam,
böyle bir akşam,
Heraklit alnını
yeşil gözlü zeytinliklerde akan
suya eğdi
ve dedi:
«� Her şey değişip akmada,
bu hâl beni hayran bırakmada..»

Heraklit, Heraklit; ne akıştır bu!.
ne akıştır ki bu, dalgalarında
dağlıdır alnı en mukaddes putun
kızgın demir damgasıyla sukutun.
Gebedir her sukut bir yükselişe.
Ne mümkün karşı koymak
bu köpürmüş gelişe..
Heraklit, Heraklit!.
akar suya kabil mi vurmak kilit?

Şehir
uzakta.
Genç adam
ayakta.
Akıyor şehirden geçen nehir
genç adamın ayakları dibinden.
Genç adam
kibritini çıkarıyor cebinden
yakıyor piposunu.

Dikine mustatil bir apartımanın
en üst katında
dört köşe bir oda.
Perdesiz pencereler.
Pencerelerin dışında yıldızlı geceler.
Genç adam
alnını dayamış cama.
Ben, romanın muharriri
diyorum ki genç adama:
� Delikanlım!.
İyi bak yıldızlara,
onları belki bir daha göremezsin.
Belki bir daha
yıldızların ışığında
kollarını ufuklar gibi açıp geremezsin..

Delikanlım!.
Senin kafanın içi
yıldızlı karanlıklar
kadar
güzel, korkunç, kudretli ve iyidir.
Yıldızlar ve senin kafan
kâinatın en mükemmel şeyidir.

Delikanlım!.
Sen ki, ya bir köşe başında
kan sızarak kaşından
gebereceksin,
ya da bir darağacında can vereceksin.
İyi bak yıldızlara
onları göremezsin belki bir daha...

Delikanlım!.
Belki beni anladın,
belki anlamadın.
Kesiyorum sözümü.

İşte kapı açıldı
geldi beklenen kadın..
«� BEKLETTİM Mİ?»
«� ÇOK...
Ama zarar yok..»

Kadın
yakaladı genç adamı
elinden.
Genç adam
yakaladı kadını belinden.
Bir yumrukta kırdı camı.
Oturdular pencerenin içine.
Sarktı ayakları gecenin içine...
Işıklı bir deniz dibi gibi
başlarında, sağda, solda gece yanıyor.
Ayakları karanlık boşluklara sallanıyor..
Sallanıyor ayakları
sallanıyor ayakları...
........... DUDAKLARI ......

Sevmek mükemmel iş delikanlım.
Sev bakalım...
Mademki kafanda ışıklı bir gece var,
benden izin sana,
seeeeev
sevebildiğin kadar...

İKİNCİ BAP GENÇ ADAMIN, SEVGİLİNİN ŞAHISLARINA... TİBET MABETLERİ VE AMERİKAN FİLİMLERİNE... AYIN ON DÖRDÜNE... GENÇ ADAMIN ESRARENGİZ MEŞGALESİNE... VE NİHAYET, MÜSEBBİBİ MEÇHUL BİR İHANETE DAİRDİR.

Mevzubahs gencin
ismi: BENERCİ.
Kendisi aslen Hintli olup
maskatı re'si DELHİ'dir..
Dostlarının nazarında tam
adam,
düşmanlarının indinde azgın bir delidir
ve Britanya polisinde künyesi şüphelidir..
Şeklü şemailine gelince:
Ne PATAŞON gibi tombul bir cüce,
ne MASİST gibi bir dev,
ne de VİLLİ FRİÇ gibi bir babik oğlandır O,
iki gözlü, tek burunlu, basbaya insandır O...
Birinci babımızda,
Benerci'nin odasına gelen kadın
mühim bir rol oynıyacak kitabımızda.
Kendileri bir İngiliz mis'idir.
Hem İngiliz mis'lerinin nefisidir...
İmdi,
be nefis
Mis
nerde, nasıl tanıdı Benerci'yi?.
diye sorarsam size, ben,
eminim ki, siz, cevaben:

«� Mermer
merdivenler..
Kapı.
Kapıda kıvırcık saçlı
taştan
iki aslan.
Tibet.
Tibette mabet.
Mabedin içi...
Omuzlarından çıkan on altı kolu havada,
çıplak karnı iki kat,
bağdaş kurup oturmuş
mâbut
BUDA..
İnledi öküz derisinden mukaddes davul:
� Savul!
Savul!!.
Savuuuul!!!.
Buda'ya kurban geliyor.
Sarı saçlı, mavi gözlü bir kadın
beyaz, kar gibi..
Kadının canına kıyacaklar gibi..
Açıldı kanlı bir ağız şeklinde karnı Buda'nın,
fışkırdı mukaddes alevler dışarıya.
Uzun külâhlı Moğol rahipleri
kaldırdılar havaya beyaz kadını.
Doyuracaktır Buda ateş dolu karnını.
Mavi gözlü dilber kurban gidiyor, kurban...
. . . . . . . . . . . . . . . .

� Dran!
Drrrran!.
Drrrrrrrran!!!.

Atıldı üç el tabanca.
Yuvarlandı Moğol rahipleri birbiri ardınca.
Esmer bir delikanlı yaklaştı mavi gözlü dilbere!
� Kaçalım!
bir an kaybedecek zaman değil..

OTOMOBİL..
Son sür'at..
Saatta 110 kilometre..

İşte bu kurtarılan kadın,
birinci bapta odaya gelen kadındı.
Onu kurtaran genç:
BENERCİ..
Ve bu suretle İngiliz MİS
tanıdı Hintli genci..»
DİYEREK
haltedeceksiniz.
Romanımı daha başlamadan berbat edeceksiniz..
Gelin, etmeyin çocuklar..
Ne çıkar,
inanın bir sefer olsun NÂZIM'a
Amerikan filimlerinden fazla..

İlk tesadüf
tramvayda oldu.
İkincisi
lokantada.
Üçüncüde düğüm bağlandı nihayet
siyah podüsüet
bir çantada..
İngiliz kızı mahsus
çantasını yere düşürdü.
Hintli genç mahsus
düşen çantayı gördü:
kaldırarak
verdi kıza...
EEEEEEE?
Sonra?
derseniz,
bakın, birinci babımıza...

Ayın on dördü.
Ayın on dördünü Paris'te aç gezen gördü,
dedi ki:
� Bu gece ay
dibi kalay
bir tencere gibi...

Ayın on dördü.
Ayın on dördünü Fatihli hırsız gördü,
dedi ki:
� Bu gece ay
gökte açık kalan
bir pencere gibi.
Atlasak içeriye,
aşırsak, be imanım,
Meryem Ana'nın
gümüş takımlarını.

Ayın on dördü.
Ayın on dördünü İrlandalı bir polis gördü,
dedi ki:
� Benziyor ay
yıldızların yaldızlarını çalmak için
göğe çıkan bir hırsızın
fenerine...

Ayın on dördü.
Ayın on dördünü şair Salih Zeki gördü:
benzetti kendi eserine
beğendi...

Ayın on dördü.
Ayın on dördünü Londralı bir lord gördü,
dedi ki:
� Benziyor ay
haşmetpenahımın
dizbağı nişanına...

Kızardı ayın on dördü.
Kızaran ayın on dördünü bir parya gördü,
dedi ki:
� Benziyor ay
Ganj'ın üstüne damlayıp yayılan
kardeş kanına.

Ayın on dördü.
Bu sefer bizzat
çekik gözleriyle ayın on dördü
KALKÜTA şehrine civar,
bir çay tarlası gördü.
Tarlanın dışında duvar.
İçinde bir ev.

Gece saat: 2...

Evin alt katındaki
oda.
Kapalı pencereler, asma bir lamba,
bir masa ortada.
Üç amele, iki köylü, bir muallim ve Benerci,
yani ceman yekûn:
yedi Kalküta delikanlısı, yedi inkılâp genci......
Benerci söz söylüyor:
� Bize karşı
İntelicent servis
kendine mahsus...

� Sus.
Bir tıkırtı var.

Döndü başlar
kapıya.

� Sana öyle gelmiş.
Devam ediyorum arkadaşlar:
İntelicent servis
kendine mahsus...

� Benerci, sus.
� Rüzgâr...
� Arkadaşlar
İntelicent servis...
� Sıııııs...
Söndürün...
Dışarı bakacağım...

Karanlık...
Aralandı pencere.
Ay ışığı
parlıyan enli bir kılıç gibi keserek karanlığı
düştü yere.
� Ne var?
� Sııııısss!.
Dışarda polis.
Lambaları sönmüş iki otomobil,
ve bir sürü motosiklet...
� Satıldık...
� Evet...

ÜÇÜNCÜ BAP

TAYMİS GAZETESİ'NİN BİR TELGRAFI... VAZİYETİN TELHİSİ VE BENERCİYLE İSTANBULDA MATBAADA BİR MÜLÂKAT... KALKÜTADA UMUMÎ GREV... SOMADEVA... TAŞLANAN ÇOCUĞUM... VE DAHA BİRÇOK YÜREKLER PARALAYICI HADİSELERE DAİRDİR.

Taymis gazetesinin Kalküta'dan aldığı bir telgraftan:

KALKÜTA - Kızılların tevkifatı devam ediyor. Şehir civarındaki çay tarlalarında metrûk bir evde toplanan gizli Vilâyet Komiteleri, içtima halindeyken derdest edilmiştir. Yedi kişiden mürekkep olan komite azalarından altısı yakında adliyeye verileceklerdir. Yalnız, ilk istintak neticesinde, gene komite azasından, Benerci isimli bir genç tahliye olunmuştur...

Vaziyeti telhis edelim hele.

BİR.
Benerci inkılâpçı bir gençtir.
Hazım zamanlarını, boş gecelerini değil,
boydan boya ömrünü vermiştir ihtilâle...

İKİ.
Birinci bapta öğrendik ki,
Benerci âşığıdır Britanyalı bir kızın.
Yani, delikanlımızın
kalbine bir taş
düşmüş.
Kırmızı saçlı bir baş
düşmüş
ve kalbi
dalga dalga halkalanıyor...

İki, A:
Benerci riyaset ederken gizli bir içtimaa
altı yoldaşıyla yakalanıyor.

İki, B:
Fakat meçhul bir sebebe
binaen,
yoldaşlarının mevkuf bulunmasına rağmen,
Benerci tahliye edilmiştir.

İki, C:
Bence, yani romanın muharrirince
olduğu kadar,
Benerci için de bu tahliye keyfiyeti
siniri, ruhu, kemiği, eti
kemiren bir esrardır, iki gözüm,
serapa esrar...

. . . . . . .
. . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . .

Benerci, sana dört teklifim var:
Evvela,
Kalküta'dan İstanbul'a
çık yola.
Babıâli caddesinde matbaaya gel...
Geldin mi?
Âlâ...

Saniyen:
sinirini yen.
Karşımda dikilip durma, otur...

Salisen:
ayağını iki defa yere vur:
Kapı açılsın
Lebbeeeeeeeeyk! deyip
bize iki çay getirsin kahveci üstat.

Rabian:
anlat.
Şu müthiş müşkili birlikte halledelim
seninle...

� Anlatıyorum.
Dinle:

Ve Benerci, macerayı bana, kafiyesiz filân, yani nesren şöyle anlatmaya başladı:

Sarılmıştık. Yok edilmesi lâzım gelen bazı kâatlar vardı. Vakit kazanmak için, polisin üstüne ateş açtık. Brovniklerimizin şarjörlerini iki defa tazeledik. Birimiz kolundan, birimiz de başından yaralandı. Kurşunlarımız tükendi. Britanya polisi içeri girdi. Gırtlak gırtlağa kapıştık. Nihayet, kıskıvrak bağladılar bizi. Kamyonlara yüklediler. Müdüriyette, yedimiz birden, bir herifin karşısına dizildik.

Burada, Benerci yine coştu, işi kafiyeye döktü:

Herifin
mavi gözleri çipil çipil
suratı çilliydi.
İntelicent'ten olduğu belliydi.
Geçti arkadaşların önünden.
Benim önümde durdu.
Yüzüme baktı.
İsmimi sordu.
Beni bıraktı...
Niçin bıraktılar beni?
Beni
niçin
bırak-
-tılar?
� Benerci, buna bir tek sebep var.
� Ne?
� Düşecekler peşine..
Eşine??
Ateşine??
Mateşine??
Tükürmüşüm kafiyenin içine...
Yani, anlıyacağın, seni bıraktıktan sonra peşine düşecekler. Sonra cooop, haydi bir tevkifat daha. Tabii, sen yine içerde. Hem bu sefer artık suratına bakıp ismini sorup bırakılmamak şartıyla. İşte tahliye keyfiyetinin sebebi...
� Sebep bu değil. Ben, tamamen temizim. Arkamda takip yok.
� Tuhaf şey. Dışarıda temas ettiğin arkadaşlar ne diyor?
� Galiba onlar da senin gibi düşünüyorlar. İki üç defa, muhtelif arkadaşlarla temas etmek istedim. Fakat verdiğim randevulara gelmediler. Arkadaşlar benimle görüşmek istemiyor.
� Öyleyse, sen hemen yine Kalküta'ya git oğlum. Ne halt edersen et, şu vaziyeti bir düzelt bakalım.

Benerci gitti.
Baktım ki, pencereden:
muktesit, muharrir ve muhbir
Nedim Vedat Bey geçiyor.
Düşündüm Benerci'yi
ve mel'un bir ihtimalle birden
yüreğim cızz etti.

Arif olanlar için,
bu fasıl burada bitti...

III

Stop:
Fren!
Zıııınk!
Durdu!.
Amele
baş parmağını tele
dokundurdu.
Akümülatör, dinamo, motor, buhar, benzin,
elektrik,
Trrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrik!
D U R - D U !!!..

Yüksek tuğla bacalarda dumanlar donakaldı.
Koptu kayışlar.
� Patron, sabotaj var!.
� Koş telefona.
� İşlemiyor...
� Telgraf...
� Teller kesilmiş,
makina bomboş...
� Koş!..
Karşımda durma, avanak!..
Hangarda ne varsa, üstüne atlıyarak,
koşun şehre...
Sarjant, polismen, asker,
kırk ikilik, tayyare, tank,
ne bulursanız,
yetiştirin...
Birden
bisiklet, motosiklet, otomobil, omnibüs
tozu dumana kattılar, dumanı toza...
Fakat
yine birden
ekşi boza...
Ne ileri
ne geri.
Paaaaah!..
Fıııııss...
Patladı lastikleri...
Geç kaldılar, geç!..

Drran
drrrn
drrran...
Tiki taka frev...
Edildi ilân
Umumî grev!!!..

Kalküta grevdedir.
Benerci evdedir,
sırtüstü yatıyor yatakta...
Geçiyor haykırışmalarla kapısının önünden
tek başlı, tek yürekli, milyon ayaklı Kalküta...

Onlar, hep beraber grevdedir...
O, yapayalnız evdedir.
Yapayalnız...
Tavan, kapı ve duvar...
Onu kavgaya çağırmadılar.
Günlerdir ki, onu gördükçe arkadaşları
çevriliyor başları...

Benerci yatakta
Kalküta ayakta.
Benerci görmeden görüyor yattığı yerden
yürüyen Kalküta'yı:

«Adım
Adım.
Adım � lar
adım � ları...
Kal � dırım
kal � dırım.
Kal � dırım � lar
kal � dırım � ları...
Cad � de...
Cad � deler...
Kalabalık...
Ka � la � ba � lık
itiyor
iki
yana
apar � tıman � ları...
Behey tram � vay!..
çiğneneceksin:
sağa sola sap...
Geçit yok.
Rap
rappp
rappp!!!!!
Ve...
Va...
Vey...
� Yol açın kamyonlara
amele çocukları
babalarını geçiyor..»

Haykıraraktan
Benerci fırladı yataktan.
Şimdi sokaktan
tek bir insan sesi yükseliyordu...
Benerci koştu pencereye:
Aşada sokak
kalabalık.
Yukarda masmavi bir hava
Aşada bir kamyonun üstünden
kalabalığa
Söz söylüyor en yakın arkadaşı SOMADEVA:*
«� Arkadaşlar!
Aylardır ki anamız avradımız
uzun aç dişleriyle dişlediler
kendi memelerini.
Arkadaşlar...
Çıplak aç karnını kurşunlara vermek,
kıvranarak gebermek...
. . . . Tek . . . .
. . . . . . . . . . Vaar?
Hayır!.
Ar . . . . . . . lar . . . . . .

(*) SOMADEVA, Benerci'nin en yakın arkadaşı olup, uzun bir müddetten beri Kalküta'da bulunmuyordu. Binaenaleyh, böyle bir zamanda onun sesini duyup kendisini görmek, elbette ki, Benerci'yi sevinçli bir hayrete düşürecektir. N.H.

Önümüzde onlar
kalın enselerini kırıp
boynuzlarını saplayınca toprağa...
. . . . . ağa....
Biz....
. . . . . . . mizi!.
Patiska bir gömlek
gibi yırtarak
etimizi
kanlı kemiklerimizle
. . . . . . . . cağız . ! ! . .
O zaman gülleri koklıyacağız.
O zaman
tabiat
güzel bir ağız
gibi karşımızda gülümsiyecek...»

Benerci artık kendini tutamadı. Pencereden üç defa: S O M A D E V A.. S O M A D E V A.. S O M A D E V A.. diye haykırdı. Bu haykırış o kadar kuvvetli idi ki, S O M A D E V A sustu. Birdenbire esen rüzgârla bulutları dağılan bir yaz sağanağı gibi sokaktaki kalabalığın uğultusu kesildi. İnsanlar, başlarını enselerinin üstüne yatırarak, dikine mustatil apartımanın yedinci katındaki perdesiz pencereye baktılar. Ve orada, camın arkasında, Benerci'nin sarı yüzünü gördüler.
S O M A D E V A, Benerci'yi tanıdı. Kolları ona doğru uzanır gibi oldu. Bu hareketi, yalnız yukardan Benerci ve kendi içinin içinden S O M A D E V A gördü. Başka hiçbir göz, uzanmak, kucaklamak istiyen kolların hasretini göremedi.
Yukardan, yine Benerci, üç defa bağırdı:
� S O M A D E V A.. S O M A D E V A.. S O M A D E V A...
Aşada S O M A D E V A, kamyonun etrafına toplananlara:
� Bana bir taş veriniz, dedi.
Taşı verdiler. Ve en eski günlerin en yakın arkadaşı:
� Bu adam nefsini kurtarmak için yoldaşlarını satmıştır. Benerci müstevlilerin casusu olmuştur. En yakınlarının kellesini satmasaydı, bunu yapmasaydı, onun kahrolası başını omuzlarının üstünde bırakmazlardı, dedi. Ve sağ kolunun bütün kuvvetiyle, yedinci kattaki perdesiz pencereden bakan sapsarı insanın yüzüne, taşı attı...
SOMADEVA'nın taşı, BENERCİ'nin alnına geldi. Benerci dimdik durdu. İki kaşının arasından sızan kan, çenesinden göğsüne aktı...
Ve Benerci'nin başı benim, ben Nâzım Hikmet'in dizlerine düşünceye kadar, en büyük, en iyi, en sevgili, kahreden ve yaratan KALKÜTA, onu taşladı.
Baygın çocuğumu, yatağına yatırdım. Camları parçalanmış, pervazları kanlı pencereye çıktım. Arasıra arkasına dönüp bakarak uzaklaşan kalabalığın peşinden şu suretle feryada başladım:
Benerci benim oğlum...
Ben onun yüzünü
görebilmek için
kaç kerre gecemi gündüzümü
on birlik tütüne satarak
dumandan bir adam gibi dikilip durmuşum...
Benerci benim oğlum,
ben onu
uykusuz gecelerin
ellerine doğurmuşum...

Benerci sizi satmadı.
Benerci günlerdir yemek yemiyor,
gecelerdir yatmadı.
O yatmıyor, ben yatabilir miyim?
Benerci sizi satmadı,
sizi ben satabilir miyim?
Benerci benim oğlum.
Onu ben
kellemden, etimden, iskeletimden
sizin için doğurdum...

Dostlar!
İçinizden bir çıban gibi şüphenizi yolunuz.
Benerci sizin oğlunuz,
benim oğlum...

Fakat, kalabalık, benim sesimi bile işitmeden ilerledi, kayboldu. O zaman, hâlâ baygın yatan çocuğuma döndüm, dedim ki:

Dostlar dinlemedi beni Benerci.
Benerci oğlum, küçücüğüm, büyüğüm,
başında dolaşan bu mel'un düğüm
çözülene kadar...
bizim ah! demeğe hakkımız yok,
Onların taşlamağa hakkı var...

KALKÜTA'DA BİR POLİS KARAKOLUNUN
YÜKSEK DUVARLARININ DİBİ

Gök gürler. Vakit akşam üzeri. Üç polis karakolun duvarları dibinde buluşur.

BİRİNCİ POLİS � Nereye gitmiştin?
İKİNCİ POLİS � Domuz boğazlamaya...
ÜÇÜNCÜ POLİS � Sen nerdeydin?
BİRİNCİ POLİS � Köprünün üstünde
bir Hintli karı gördüm demin.
Kucağında kertenkele suratlı bir çocuk vardı.
Çocuk beni görünce başladı ağlamaya
ağlamaya
ağlamaya...
Karıya:
� Sustur şu piçi,
Britanya polisine selam versin,
dedim.
Selam vermezse, kuyruksuz bir fare gibi
gebersin
dedim.
Ne sustu, ne selam verdi kara kurbağa yavrusu.
Akıyordu su...
Akar suya fırlattım bu zırlayan şeytan piçini.
Anası yüzüme bakıp
kara bir uçurum gibi çekti içini.
Dokundu rikkatime
bu iç çekiş.
Madraslı bir ihtiyar:
«Azabı azapla tedavi edin...»
demiş.
Getirdim karakola kocakarıyı.
Sarı sırtından kızıl kan sızdırıp
çekeceğim içinden ağrıyı...
İKİNCİ POLİS � Sana bu işte yardım için
kocakarıyı eski bir halı gibi
ayaklarına sereceğim.
BİRİNCİ POLİS � Lütufkârsın...
ÜÇÜNCÜ POLİS � Ben de sana:
Bengale ormanlarında avlanmış bir filin
koparılmış erkekliğinden
bir kamçı vereceğim...
BİRİNCİ POLİS � Başka bir şey istemez...
Malumdur bana azabı ısdırap,
ezberimdedir tekmil
kitabı ıstırap.
Meselâ:
Uykulara kâbus gibi çökebilirim,
tırnak sökebilirim,
kulakların içine kurşun dökebilirim.
Ellerin derisini eldiven gibi soymak,
koltuk altına kaynar sudan yeni çıkmış
hindi yumurtası koymak,
sirke damlatarak gözleri oymak,
domuz topu ıtlak olunan usûl,
velhasıl daha bin bir usûlle gayeye vusûl
mümkündür bence...
Bakınız, bende ne var?
3. VE 2. POLİS � Göster bize
göster bize!!
BİRİNCİ POLİS � Grevde yakalanan
Hintlilerden birinin
taze kesilmiş başparmağı...
Kesildikten sonra yarım santim uzadı tırnağı...
3. VE 2. POLİS � Haydi içeri gidelim,
uzayan tırnağı seyredelim...

Polisler karakoldan içeri girerler. Bir müddet sahne boş kalır. Benerci gelir.
Yağmur yağmaya başlar... Benerci, belini karakolun duvarına dayayarak çömelir.
Karakolun duvarından insan çığlıkları gelmektedir. Ve yağmurun içinden uzun bir şehrin uğultusu işitilmektedir.
Karakolun duvarından gelen insan çığlıkları: Kalküta grevcilerine aittir.
Yağmurun içinden uğultusu işitilen şehir: Kalküta'dır.
Yağmur... Alaca karanlık... Akşam suları...
Kalküta grevi mağlûp olmuştur.
Somadeva yakalanmıştır. Ve Benerci'nin, duvarı dibine çömeldiği karakolda, Somadeva'nın omuzbaşları dilim dilim yarılarak kanıyor.
Yağmur... Karanlık... Gece iyiden iyiye indi.
Benerci'nin saçları, omuzları, dizkapakları sırılsıklam oldu. Arkadaşlarının attığı taşlarla alnında açılan yarayı kapayan sargı ıslandı, yapıştı...
Arkadaşlar içerdedir.
Benerci yine dışarda...
Kara gömlekli bir İtalyan faşistinin bile, oğlumun çektiği azabı duymasını istemem...

BİRİNCİ KISMIN SONUNCU BABI

BENERCİ'DEN ALDIĞIM MEKTUPTUR

Benerci'den şöyle bir mektup aldım, aynen neşrediyorum:

"Sana verdikleri zaman
bu
mektubu
belki ben çoktan
nokta
son
demişimdir.
Bu sefer dostların taşını değil,
mendebur bir kurşunu kafamdan yemişimdir.

Nâzım,
biliyorum,
ölümün önünde rol kesip
Hamlet gibi budala,
Verter gibi komik olmamak lâzım.

Nâzım,
bilmiyorum, ne haltedeyim?
Nasıl altedeyim?
Şöyle bir poz alıp durmak
kendi kendini vurmak,
kıyak iş doğrusu!..

Bak,
kapı komşum uyandı,
muslukta akıyor su,
yüzünü yıkıyor...
İndi ıslık çalarak merdivenlerden
sokağa çıkıyor...

Ben...
Ne Hamlet, ne de Verter...!!!
Neyse, geç...
İşi anlatayım,
tıraş yeter...

Sokak karanlıktı.
Senin, nefis
Mis
dediğin
birdenbire karşıma çıktı.
Dedi ki: «Aylardır peşindeyim»
dedi ki: «telâş içindeyim,
nerdesin?»
Daha birçok şeyler dedi korkuya, aşka dair.
Eklendi hatıralar hatıralara.
Sonra,
«Nereye gidiyorsun?» dedi, «eve geldik» dedi,
«içeri gir.»
Onun evine girdik.
Ev karanlık ve bomboştu.
Yatak odası, lamba yandı, konuştum:
� Bana bir bardak
dumanlı, kırmızı, sıcak
çay, dedim.

Çıktı dışarı.
Baktım karşıda çanta.
Hani taaa
onun yolda düşürdüğü
ben Benerci serseminin gördüğü
siyah podüsüet çanta.

Açtım:
Kâatlar.
Okudum:
İntelicent servis raporları,
ve yeni bir tevkifat listesi var.
Benim ismim yok.

Anladım.
İçeri girdi o,
bardağı bıraktı.
Yüzüme, elime, çantaya baktı.
Bakıştık.

Tuttum omuzlarından.
Başını vurdum duvara
vurdum...
Duvarda kan.
Vurdum duvara...

Sonra...
Sokak...
Tramvay yolları
tramvay yolları,
sağları, solları
bomboş, uçsuz bucaksız tramvay yolları...
Nefes nefese koşarak
sonra teker teker
merdivenler.

Durdum.
Odam.
Dargın bir kaş gibi kımıldandı tokmağın sapı.
Açıldı kapı.
Oturdum.
Kalktım.
Odanın ortasında dolaştım biraz.
Sonra
baktım
duvarlara.
Dışarda şafak atmış,
duvarlar bembeyaz.
Baktım duvarlara.
Sonra
sağ elim art cebimden
brovniği çıkardı.
Ağzımda cıgara vardı.
Acı geldi tütün
tükürdüm.
Şarjörü sürdüm.
Kurşun
namlunun içindedir.
Kalbim
hudut haricindedir...
Şimdi benden sana son göz
son söz
son ses:
S.. O.. S!!.
S.. O.. S!!.
S.. O.. S!!.

KALKÜTA'YA GİDİP BENERCİ'Yİ
NE HALDE BULDUM?

Ya yattı karanlık sulara
yahut da yatıyor.
İmdat işareti var,
ışıklı bir umman gemisi batıyor...
dedim.
Gözleri kanlı bir kurt gibi mesafeleri yedim,
yetiştim Kalküta'ya...
Gökten bir kartal gibi alçalarak
girdim yedinci kattaki odaya.

O ne?
Benerci yazı yazıyor ıslık çalarak...
Dipdiri!
Teresin keyfi yerinde...
Ne mükemmel bir ışık var
beni gören gözlerinde.
Gözlerinin içine güneş vuruyor.

Masada bir portakal duruyor,
soluyarak soyup yedim.
� Haydi be herif, anlat! dedim...

III

ÖLÜSÜNÜ BULACAĞIMI ZANNETTİĞİM HALDE
KARŞIMA YAZI YAZAR VE ISLIK ÇALAR BİR VAZİYETTE
ÇIKAN BENERCİ'NİN "ANLAT BE HERİF..." FERYADIM
ÜZERİNE BANA ANLATTIKLARI:

� En yakınlarım, en yakın dostum
taşladılar beni, taşladı.
Ve mavi gözlü kadın yoldaşlarımı satıp
başımı bana bağışladı...
Karardı içim
Karardı içim...
Kulaklarımda kazma sesleri.
İçimde ıslak
bir toprak
kazılmaya başladı.
Girdim yarı belime kadar
dumanlı sıcak karanlıklara...

� Sonra?
� Çok şükür ki, sonrası senin
kötü edebiyat yapmana yaramıyacak kadar sade,
alelade!..
Hani üstadın bir sözü var:
«BOŞ GECELERİNİ DEĞİL,
BOYDAN BOYA ÖMRÜNÜ VER İNKILÂBA...»
diyor.
Bu söz.
VİRGÜL
Kocaman, çıplak bir alından bakan iki göz.
VİRGÜL

Ve Ben işte sağım!..
Anladım ki şunu......
Çıkardım namludan kurşunu,
onu dehşetli güzel günlere saklıyacağım...

Birinci Kısmın Sonu

İKİNCİ KISIM

BİRİNCİ BAP

BENERCİ TEKRAR ARKADAŞLARINA KAVUŞUR... SOMADEVA YATAĞA DÜŞER... ROY DRANAT'IN HAYAT FELSEFESİ... YİRMİNCİ ASIR TARİHİNİN BAŞLANGICI V. S... V. S... Noktanoktanoktanokta nooook-ta Basmıştır yine bağrına Benerci'yi o inanılmayacak kadar iyi kahredip yaratan KALKÜTA. Noktanoktanoktanokta Noooook-ta

Bu yaz:
Sabahları � taze süt gibi beyaz,
öğle zamanları � erimiş bakır gibi aydınlık,
akşamları � Bombaylı kadınların esmer teninden ılık
ve geceleri � üzüm salkımları gibi yıldızlıyken hava
SOMADEVA
düştü yatağa.
Kan geliyor boğazından.
Dinleyin bunu Benerci'nin ağzından:
«� Gazete kâatlarıyla örtülmüş olan masada bir gaz lambası yanıyordu. Somadeva, duvarın dibindeki yer yatağındaydı. Boynu bembeyaz. Elmacık kemiklerinin derisi kırmızılaşmıştı. Tıraşı uzamış. Ve gözleri lüzumundan fazla aydınlık, lüzumundan fazla karanlıktı.
Yatak çarşafının ayak ucunda bir tahta kurusu yürüyor.
Gittim, tahta kurusunu aldım. Masadaki gazete kâadını kopardım, koyulaşmış siyah bir kan damlasına benziyen hayvanı kâadın içinde ezdim.
Somadeva güldü:
� Benerci, beni seviyorsun, dedi.
Gözlerini yüzümde gezdirdi. Gözleri alnımda durdu:
� Benerci, seneler geçti. Benim attığım taşın izi silinmemiş. Bunun şimdi farkına vardım, dedi.
Yeni doğmuş bir çocuk gibi nefes aldı:
� Bugün iyiceyim, dedi.
Su istedi. Verdim.
� Karanlık, dedi.
Lambanın fitilini açtım.
Yine ona para getirmiştim.
� Bu parayı nineye verirsin yine. Her gün besleyici yemekler pişirsin. Hem, üç öğün mutlaka yemelisin, dedim.
Cevap vermedi:
� Geçen hafta sana getirdiğim paradan hapisanedekilere göndermişsin, sonra iki gün kuru ekmek yemişsin, dedim.
İşitmemezliğe geldi.
� Sana yemeğin için verilen parayı başka yerlere harcamaya hakkın yok, dedim. Yemek yemen, iyi olman lâzım, dedim.
Bir şey söylemek istedi.
Söylemedi.
Düşünüyorum.
Bir kamyonun üstünden uçsuz bucaksız kalabalığa söz söyliyen Somadeva aklıma geliyor.
Yağmurlu bir akşam aklıma geliyor. Karakolun duvarına çömelmişim. İçerde Somadeva'nın omuz başları lime lime yarılarak kanıyor.
Somadeva'nın mahkemesi aklıma geliyor. Yumruklarını maznun parmaklığına vurarak haykırıyor.
Somadeva hapisaneden kaçıyor. Yine beraberiz. Britanya'ya karşı grevler, nümayişler, içtimalar...
Sıcak bir öğle zamanı aklıma geliyor. Uzun bir yol yürüyoruz. Terimi silmek için Somadeva'dan mendilini istiyorum. Dalgın, mendilini veriyor. Mendilde kan.
Gece boğazından kan boşanmış. Doktora gidiyoruz. Verem.
Metelik yok. Zaten hastaneye de yatırmak mümkün değil. Kaçak.
Somadeva'yı, ninenin evinde, duvarın dibindeki yer yatağına yatırdığım gün aklıma geliyor.
Düşünüyorum.
Kötü, berbat şeyler aklıma geliyor.
Sonra, mendillerine kan tüküren veremli genç kız romanları okuya okuya, bütün bu anlattıklarımı bayağı bulacak olan bazı okuyucular aklıma geliyor.
Gülüyorum.
Somadeva soruyor:
� Niye güldün?
� Hiç.. Hem artık ben gideceğim.
Somadeva soruyor:
� Haftaya geleceksin değil mi?
� Tabii.
Odadan çıkarken Somadeva'nın sesini işitiyorum:
� Böyle duvar dibinde sırtüstü gebermek berbat şey be. Hiç olmazsa orada ölsem. Sen, söyle arkadaşlara...
Gözlerim yaş içinde.
� Arkadaşlara söyle. Unutma, Benerci. Orada. Anlıyor musun?»

Sıcak.
Ufukta ışıldayarak
nehir akıyor.

Benerci kapalı bir kitap gibi.

ROY DRANAT toprağa bakıyor
Ve konuşuyor, yarı yoldan dönen
bizim eski ahbap gibi:
«� Benerci sen
yüksek dağların çayırlarında biten
keskin kokulu
göz alan renkli bir otsun.
Fakat
devedikeninden
daha faydasız bir ot.
Benerci sen bir Don Kişot'sun,
kahraman
ve gülünç
bir Don Kişot.
Benerci bil ki
neticeler çıkarmak
öyle mümkün değil ki...
Hayat öyle karışık.
Geç efendim, bunları bırak.
Akşamüstü serinlikte teferrüce çık...
Ve Yahya Kemal beyi asrîleştir biraz,
yaz:
"Şöyle rahat bir kûşeye sığındık da biz
Dehrin bu hayı huyuna meclubu handeyiz..."
Gerisini at.
İşte felsefei hayat.»

Benerci güldü.
Ben bir şey demedim.
Eski bir kavga şarkısı mırıldanarak
bakıyorum ufukta akan suya.

Sıcak.
Yazdım bütün gece Benerci'yi,
şimdi bir yatsam uykuya.*

(*) Okuyucularıma, ismiyle ilk defa karşılaştıkları ROY DRANAT hakkında kısa bir malûmat vermeyi münasip buldum. Roy Dranat, Benerci'nin eski bir kavga arkadaşıydı. Fakat sonra, galiba korktu, galiba sabrı tükendi ve galiba ruhunu satıp rahatı bulmak fırsatını ele geçirdi. Kavgadan ayrıldı. Şimdi ROY DRANAT, İngiliz emperyalizminin emrinde, sakalsız, pelerinsiz ve kılıçsız, rahatını arayan zavallı, mustarip bir Faust'tur.
N.H.

III.

«Keşmirli Ebe kadın
anamın kasıklarından çekti beni.
Ve
kundakladı bir sinema biletiyle.
Biletim
üçüncü mevkiydi.
Anam
etekliğini giydi,
babam
mavi gömleğini,
yola düzüldük...
Gittiğimiz sinemanın
üç kapısı var:
Birincinin önünde:
otomobiller tepiniyor,
fraklı Britanya bankaları iniyor.
İkincinin önünde:
küçük dar
dükkânlarla
dar
tarlalar.
Üçüncü kapı bizim,
oradan
biz giriyoruz,
istihsal aletinden mahrum olanlar.
İçerde
the polismenler gösteriyor yerlerini
müşterilerin:
� Buyrun siz oturunuz!
Oturtuldular.
� Oturun!
Oturdular.
� Otur ulan kerata...
Oturduk.
Lambalar söndü.
Muzıka başladı, makina döndü.
Perdede
filmin ismi göründü:
(Yirminci Asrın Sergüzeştleri nâm
dram.)
Yirminci asır
dört kanatlı bir tayyareden
mendil salladı bize.
Yakasında kapitalizm
açıldı kabak çiçeği gibi.
O kadar çoğaldı
o kadar
uzadı ki bacalar
saçlarından asıldılar sıra sıra
kehkeşanlara.
Öyle duman çıktı, kurum yağdı ki
gökte Allah bile meleklere
Amerikan markalı muşambalar giydirdi.
Şikagolu bir milyoner
öptü telsiz telefonla
Tokyolu sevgilisini.
Elektrikli salhanelerde
makinaların bir ağzından pastırma attılar,
öbür ağzından
boynuzlu inekler çıktı.
Bir coğrafya hocası dedi ki derste:
"Senegalli zencinin yegâne derdi
yüzünün siyah olmasıdır."
Bu haber bir velveleyle köpürdü Paris'te,
müstemlekeler nezareti emir verdi,
pudra fabrikaları geçti seferberliğe.
Paris'te olan işler duyulunca Londra'dan
hemen içtima edip karar koydu Avam Kamarası:
"Kıçlarına kuyruk takmıyan Hintlilerin
kesilecek kafası."
Telsizler daha tebliğ ederken bu kararı Hind'e
muazzam bir kuyruk tröstü teşekkül etti
Mançister şehrinde.
Kutbu şimalide Eskimolar
görünce bu halleri,
kıça kuyruk takmamak
ve değiştirmemek için deri,
ince Japon fincanlarında
okkalarla Hollanda sütü içmeğe başladılar.
Üstünde uzun katarlar kayan raylar,
bahrimuhitlerin elli bin tonlukları
ham mevat taşıyorlar müstemlekelerden.
Kilometreler
ticaret evleriyle bağlandı birbirine.
Sahrayı Kebir'in ortasında
ilân kuleleri dikildi.
Tröstler kartellerle tokuşuyor.
Balyalar, denkler, çuvallar, kutular
şarktan garba, garptan şarka koşuyor...
Perde karardı, makina durdu.
Perde beyazlandı, lambalar yandı.
Lambalar yanar yanmaz
kocaman bir gürültü ortalıkta çalkandı.
Babama sordum:
"� Ne oldu?"
Anam güldü.
Ve birdenbire küçücük kafam
yukardan düşen bir kitabın
yapraklarıyla örtüldü.
Kitabı kafamdan atıp yukarı baktım:
Britanya bankalarının localarından
filozoflar:
tonlarla yaldızlı eserlerini
fırlatıyorlar üstümüze.
Lambalar söndü.
Muzıka başladı, makina döndü.
Perdede
ikinci kısmın ismi göründü
"Hindistanlı Parya
VE PROLETARYA.."
The polismenler el attı kıçlarına.
Birinci mevki homurdandı.
İkinci sallandı.
Bağırdı üçüncü mevki
avazı çıktığı kadar:
"� Geliyor, ror, geliyor bizimkiler...."
Mehtaba, dökülen bahrimuhit gibi
mavi pantolonların dalgaları
kapladı perdeyi.
Başladı resmigeçit
Misisipi gibi uzun
Amazon kadar geniş.
Maden ocaklarında çalışanlar
ata biner gibi kazmalarına binip
tünellerde koşuyorlardı dörtnala.
Keşmirli mensucat amelesi
hep bir ağızdan şarkılar okuyarak
kocaman bir bayrak dokuyarak
geçti.
Nakliyatçılar
şehirlere tekerlek takarak
tramvaylara çektirdiler.
Elektrikçiler
lastik eldivenlerine
sırma saçlarından
dolamışlardı voltları.
Elektrikçiler
geçtiler,
elektrik kadar temiz
elektrik kadar çevik,
elektrik
elektrik...
Geçiyor bizimkiler
Misisipi gibi uzun
Amazon kadar geniş...
Omuzlarımda fır dönerken kafam
karnıma vurdu babam.
Şimdi yürüyordu perdede
on milyon beygir kuvvetinde bir ıstırap:
Elleri ceplerinde kilitli
parmakları burunlarında
ağır ağır sürüklendi işsiz ordusu.
Adımları
nalladı
gözbebeklerimizin kulaklarını.
Sırıttı birinci mevki.
İkinci düşündü.
Perdede
yeni yazı göründü:
"BURJUVAZİ!."
The polismenler giydi pazarlıklarını.
Alkış yağdı localardan.
Ağzı sulandı ikinci mevkiin.
Biz
çuvaldızla dikildik birbirimize gündeliklerimizden,
avuçlarımız alevlendi,
fırladı gözlerimiz
burun deliklerimizden.
Başladı resmigeçit:
İmparatorluk üniformaları
davul çalarak
yol açarak
geçti.
Britanyalı diplomatlar
bonjurlarının kuyruklarını
döşediler yola.
Bayraklar çekildi her karakola.
Sökün etti tröstler.
Başlarında
banka kavaslarının şapkası vardı.
Sıkıştırmışlardı fabrika bacalarını
kulaklarına.
Toprakların kilometreleri
tespihti ellerinde.
Ağızları havada kartel avlıyordu.
Esham senetlerindendi boyunbağları.
Parmaklarımla saydım bu dağları,
geçtiler.
Göründü müteşebbislerin alayı.
Hepsi bir iki fabrikanın
tutmuştu kulaklarından.
Sünnet çocukları gibi yürüyorlardı.
Hepsinin parlıyordu apış arasında
malî sermayenin altın kazığı.
Bunları da birer birer
saydık anamla beraber...
Alay bitti.
Toz duruldu.
Baktık ki, yollara
çıplak göbeklerinden çivilenmişti orospular.»

Somadeva deminden beri okuduğu defteri kapattı. Yastığının altına koydu ve Benerci'nin yüzüne baktı:
� Nasıl buldun?
Benerci sordu:
� Hepsi bu kadar mı?
� Şimdilik bu kadar. Daha doğrusu bu, yazmak istediğim «Yirminci Asır Hindistan Tarihi»nin başlangıcı.
� Bakalım gerisi nasıl olacak?
� Gerisi, sonu harikulade olacak asıl, Benerci. Bu tarihin sonu inanılmıyacak kadar mükemmel olacak. Yalnız bir yazabilsem, yani onu ben de bir yazabilseydim.
Benerci kalktı. Masanın üstündeki gaz lambasını yakmak istedi. Somadeva seslendi:
� Lambayı yakma. Böyle daha iyi. Geçmiş gelecek, kafamın içindekileri böyle daha iyi görüyorum. Akşamları ateşim dehşetli artıyor. Ağrılar filan dehşetli. Artık dayanılmıyacak kadar... Neyse, bunları bırak. Sen bir şeyler anlat bakalım. Son günlerde okuyor musun? Fabrika kaçta bitiyor? Neler okudun?
� Son günlerde bir iki meraklı kitap okudum. Hatta iki tanesi yanımda. İstersen lambayı yakayım da, sana biraz okuyayım.
� Olur, Benerci.
Benerci lambayı yaktı.
� Kitaplardan biri, şu meşhur Fransız gazetecisi Alber Londr'un. Fransız Kongosu'na dair. Sana kitabın en feci faslından beş on satır okuyacağım. Fransız Kongosu'nun merkezi Brassavil'le Karaburun limanını birleştirecek olan Kongo - Osean demiryolunun inşaatına dair birkaç satır. İnşaatı Batilon Şirketi yaptırıyor. Şimdi, dinle:
Benerci lambanın fitilini biraz daha açtı. Okumaya başladı:
«� Bakota, Baiyya, Linfaondo, Sara, Banda, Lizangö, Mabaja, Sinde, Loano kabilelerinin adamları, dalgın hayatlarından koparılarak Batilon'a gönderilmekteydiler.
Bu çok garip bir yolculuktu.
İstilâ zamanlarımızdan kalan mavnalara yükleniyorlardı.
Üç yüz, dört yüz başlık insan sürüleri güvertenin altına ve üstüne yığılıyordu. Aşağıda olanlar nefessizlikten boğuluyorlardı; yukardakiler ne oturabiliyorlardı, ne de kalkabiliyorlardı. Ve ayaklarında zencir olmadığı için, Brassavil'e kadar 15-20 gün süren yolculuk esnasında Şari, Sangu, Kongo nehirlerine her gün iki üç insan kendini atıyordu.
Mavna yolunda ilerliyordu. Düşenlerin hepsini toplıyamazsın ya!...
Kıyıdan gidildiği zamanlar ağaç dalları en yukarda bulunanları nehre yuvarlıyor... Hiçbir çatı yok. 15 gün yuvarlak güvertenin üstünde. Güneşin altında. Yağmurun altında. Ocak odunla yakıldığı için, uçuşan küçük kıvılcımlar zencilerin derilerinde yanıklar yapıyor...
İşte nihayet Brassavil... Üç yüz kişiden ancak iki yüz altmışı, bazen de iki yüz ellisi gelebilmiştir.
....Gelenler sürüye sokuluyor. Yaya yolculuk başlıyacaktır. İlk önce, en sağlam olanlar seçiliyor.
....Ve sürü, balta görmemiş ormanlardan yürüyerek, bataklıklar geçerek, dehşetli Mayombe ormanına doğru ilerliyor.
....Bu korkunç bir manzaradır. 10 kilometreye uzanan insan sürüsü, boğumlarını kımıldatmaya mecali olmayan uzun, yaralı bir yılana benzer. Biyalılar düşer, Zindeliler ayaklarını zorlukla sürükleyebilirler ve kırbacın düğümü onları kovalar.
Ben demiryollarının nasıl yapıldığını görmüşümdür. İş yerinde birçok aletler vardır. Fakat burada zencilerden başka hiçbir şey yok.....
....300 kilogram ağırlığında çimento fıçılarını nakletmek için, Batilon Şirketi, bir sırık ve iki zenciden başka hiçbir vasıtaya lüzum görmemiş.
Irgatbaşıların ezdiği bitkin, yorgun, yaralı, sıska zenciler yığınlarla ölüyorlar.
....Bu muazzam bir zenci imhası hareketiydi.
Batilon Şirketi'ne verilen sekiz bin insan, az bir zaman içinde beş bin, sonra dört bin, daha sonra iki bine indi.
Ölenlerin yerini doldurmak için yeni devşirmeler yapılıyordu.
Zenciler ormanlara, Çat kıyılarına, Belçika Kongosu'na, Angola'ya kaçıyorlar. Eskiden insanların yaşadıkları yerlerde, bizim müteahhitlerimiz şimdi yalnız şempanzeleri buluyorlar......»
Benerci durdu ve,
� Somadeva, dedi, biliyor musun, bu kitabı yazan Alber Londr kimdir?
� Hayır, tahmin ediyorum. Onda dehşetli bir iş adamı kafası var. Zencilerin mahvoluşuna, körü körüne baltalanan bir ormanın mahvolması gibi acıyan bir adam. Anlıyorum ki, o, Afrika'ya makina istiyor. Zenciyi ölümden kurtarmak için değil. Zenciyi daha semereli, daha uzun zaman, daha dayanıklı işlettikten sonra öldürmek için. Fransız emperyalizminin acı söyleyen, dehşetli bir gazetecisi şu Alber Londr.. Öyle değil mi?
� Öyle.. İstersen sana kitapları bırakırım. Öteki kitap Jorj Lefevr'in «Kauçuğun Epopesi». Amerika otomobil fabrikalarına dair fasılları şayanı hayret. Bu Lefevr kadar köpoğlulukta mahir bir adam görmedim. İnsanların, kocaman bir makinanın basit vidaları haline gelmesinde bile şiir bulan bir adam. Kitabı okur anlarsın. Lambayı söndüreyim mi? Haftaya gelirim yine. Dört gün sonra yapılacak mitingin sonu neye varacak? Böyle hasta olmasaydın. Kuvvetli söz söyliyen, amma bıçak gibi söz söyliyen bir arkadaşa öyle ihtiyacımız var ki. Neyse. Ben gidiyorum. Kendine iyi bak...
� Ben kendime iyi bakıyorum. Üzülme! Git. Lambayı söndür.
Benerci lambayı söndürdü. Ve sanki lambayı söndürür söndürmez, Somadeva hemen uyuyuvermişmiş gibi, ayaklarının ucuna basarak odadan çıktı.
Merdivenin sahanlığında, nine Benerci'yi kolundan tuttu:
� Ölecek, dedi. Belki, ölümün gelmesini beklemeden kendi kendini öldürecek. Benim oğlum da, kafasını İngilizler sopayla parçaladıktan sonra, o duvarın dibindeki yatakta ölmüştü. Bu da, o duvarın dibindeki yatakta ölecek. Belki de kendi kendini öldürecek. Çok ağrı çekiyor. Sana göstermiyor amma, siz hepiniz öyle ağrı çekseydiniz çoktan ölürdünüz.
� Kendini öldüreceğini nerden biliyorsun? Sana bir şey söyledi mi?
� Bana bir şey söylemedi. Bana o yalnız iyi şeyler söyler. Kendini öldüreceğini yalnız kendine söyledi gibi geliyor bana. Bunu, belki kendine bile apaçık söylememiştir. Belki de söylemiştir. Dün, ben evde yokken, sokağa çıkmış... Yatağının altına bir çıkın korken gördüm. Çıkında ne vardı, bilmiyorum. Sokaktan bir şey alıp getirdi.
Benerci, birdenbire geri dönüp Somadeva'dan sormak istedi. Sonra vazgeçti.
� Sen onu yalnız bırakma, nine, ben iki üç gün sonra gelirim.
Benerci sokağa fırladı.
Yürüdü.. Yürüdü...
Bir köşebaşında Roy Dranat'la karşılaştılar.
Havagazı fenerinin altında durdular. Roy Dranat sarhoştu. Benerci'nin ellerini tuttu:
� Benerci, belki siz haklısınız, dedi. Belki haklısınız. Fakat, ben «dünyayı düzeltecek ben mi kaldım»a kadar düştüm. Mümkündür ki, «beş parmak bir olmaz»a kadar da alçalayım. Amma, bana öyle geliyor ki, sizin hakkınız var. Allahaısmarladık Benerci. Ben bu tarafa sapıp yoluma gidiyorum, sen de yoluna git..
Roy Dranat, Benerci'nin ellerini bıraktı. Şapkasını çıkardı. Yerlere kadar eğilerek Benerci'yi selamladı:
� Belki, siz haklısınız.......
Sallanarak uzaklaştı..